Μαρία και Αργυρώ: Οταν ταλέντο και μεράκι είναι τα μόνα που χρειάζονται...

Βράδυ Τετάρτης, πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη, οι πρώτες δροσιστικές ανάσες του φθινοπώρου έχουν κάνει την εμφάνιση τους και η φίλη Αγγελική μου προτείνει να περάσουμε κάπου εναλλακτικά τη βραδιά μας. Λίγους μήνες πριν είχαμε επισκεφτεί τη Μαρία και την Αργυρώ σε ένα όμορφο χώρο στα Άνω Πατήσια όπου εκτόνωναν όμορφα τις δημιουργικές τους ανησυχίες παρέα με τους θαμώνες του bar theater ''Κόμης''(Λασκαράτου 15) και μια θεατρική ομάδα που τις πλαισίωνε. Είχαμε περάσει καταπληκτικά και τώρα η φίλη Αγγελική είχε την ιδέα να τις επισκεφθούμε και στο νέο τους στέκι όπου πρόσφατα είχαν ξεκινήσει εμφανίσεις. Εννοείται ενέδωσα χωρίς σκέψη.

Τι εστι Μαρία και Αργυρώ όμως? Τα δύο κορίτσια συνθέτουν μαζί ενα κεφάτο μουσικό δίδυμο, ενώνοντας όνειρα και τρέλα για τη μουσική και παίζουν σε διάφορους χώρους στην Αθήνα. Η Μαρία με την εκπληκτικά φρέσκια μα μεστή φωνή στο μικρόφωνο και η Αργυρώ να την συνοδεύει με δύναμη και παλμό στην κιθάρα. Το ρεπερτόριο τους ξεκινά απο ροκ ακούσματα, περνάει απο πιο έντεχνες και νοσταλγικές στιγμές της ελληνικής μουσικής για να καταλήξει πάνω στο μεγάλο κέφι σε παλιότερα λαικα ακούσματα που όλοι αγαπάμε. Απο το δικό μου πιο αγαπημένο ελληνικό συγκρότημα τους Μπλέ - πρέπει να ακούσεις τη Μαρια να ερμηνεύει το ''Νιώθω ενοχές'' - ως τη κορυφαία Χαρούλα και το ατμοσφαιρικό ''Τανγκό'' της ή τον Φίλιππο Πλιάτσικα και το δυναμικό ''Που να πάμε'' τα τραγούδια διαδέχονται το ένα το άλλο με αρμονία και τα δύο κορίτσια σε παρασέρνουν στους ρυθμούς τους δημιουργώντας μια παρείστικη ατμόσφαιρα.

Πως να αρνιόμουν λοιπόν στην Αγγελική μια βόλτουλα απο το ''Rockwood'' στην Πατησίων? Λίγο πιο κάτω απο την ΑΣΟΕΕ, ανάμεσα σε φοιτητικά στέκια που όλοι έχουμε περάσει κάποτε, στην στροφή της Β.Ηρακλείου κάθετα στην Πατησίων ξεπροβάλλει το μαγαζί. Το ''Rockwood'' σου τραβάει εύκολα την προσοχή καθώς ανηφορίζεις την Πατησίων. Πέφτει το μάτι κατευθείαν. Πρώτη εντύπωση λοιπον θετικότατη. Η δεύτερη εντύπωση ακόμα πιο θετική οταν πλέον περάσεις στο εσωτερικό. Ωραίο μαγαζί, όμορφα χρώματα, καλή ακουστική, ατμόσφαιρα που σε κάνει να θες να μείνεις, wannabe στέκι. Χαιρετήσαμε τη Μαρία και την Αργυρώ που πλέον μας θυμούνται απο την προηγούμενη φορά, ξέρουν οτι είμαστε fans(!) και γι'αυτό ίσως κερδίζουμε και ένα χαμόγελο παραπάνω. Το μαγαζί είναι γεμάτο, ζεστές φάτσες, όλοι συζητούν σε παρέες ανα τραπέζι περιμένωντας να αρχίσει το πρόγραμμα. Καθώς ξεκινούν - με ''Μπλε'' εννοείται - το τζιν τόνικ αρχίζει να κατεβαινει με περισσότερη ευκολία στον λαιμό και τα πόδια συμμετέχουν ''χαλαρά'' και αβίαστα στον ρυθμό. Η Μαρία τραγουδά, η Αργυρώ συνοδεύει. Και οι δυο φαίνεται οτι περνούν πρώτα καλά αυτές με αυτό που κάνουν και το μεταδίδουν και σε εμάς. New entry στο πρόγραμμα - απο την προηγούμενη φορά που θυμάμαι - το καταπληκτικό ''Εν λευκώ'' της Νατάσας Μποφίλιου. Άψογη ερμηνεία. Χειροκρότημα. Έτσι ξεκίνησε σκέφτομαι και η Νατάσα. Με φίλους που έγιναν μια παρέα, με όμορφες ερμηνείες σε τραγούδια άλλων που στην πορεία προστέθηκαν δικά τους πρωτότυπα και στην συνέχεια το ένα έφερε το άλλο και το άλλο χιλιάδες κόσμου που ψάχνουν αυτό το ''νέο'' και ''δροσερό'' εκεί έξω. Σε μικρά στέκια και μουσικές σκηνές. Αρκεί να έχεις μεράκι και ταλέντο. Και μπόλικη υπομονή εννοείται.

Τελειώνει η βραδιά, έχουμε περάσει υπέροχα έχουμε μετακινηθεί σε αλλα τραπέζια, έχουμε γνωριστεί με άλλους θαμώνες, το παρεϊστικο feeling επιβεβαιώνεται. Μιλάω με την Αργυρώ, η Αγγελική δίπλα μιλάει με τη Μαρία. Ρωτάμε λεπτομέρειες για τα επόμενα lives. Συνεχίζουν τις Τετάρτες στο ''Rockwood'' και αρχίζουν νέο κύκλο εμφανίσεων τις Πέμπτες στον ''Κόμη'' που τις είχαμε πρωτοδει. Παράλληλα συζητούν και για άλλες εμφανίσεις. Το γουστάρουν άλλωστε αυτό που κάνουν. Χαίρομαι. Τους εύχομαι τα καλύτερα. Χαιρετιόμαστε κι αποχωρούμε. Όχι δεν τελειώνει εδώ. Είπαμε Τετάρτες στο ''Rockwood'' και Πέμπτες στον 'Κόμη''. Τα φθινοπωρινά βράδια χρειάζονται καλή μουσική,ζεστά στέκια και όμορφη παρέα. Η Μαρία και η Αργυρώ έχουν το πακέτο. Κατηφορίζοντας την άδεια μεταμεσονύχτια Πατησίων με την Αγγελική σιγοτραγουδάμε το ''Νιώθω ενοχές''. Και σκέψου οτι δεν νιώσαμε καθόλου...ενοχές για την εναλλακτική επιλογή μας!

Περισσότερα infos για τη δουλειά της Μαρίας Μπόκια και της Αργυρώς Κατρή καθώς και για το που και πως θα περάστε καλά ακούγοντας τες θα βρείτε με ένα κλικ στη σελίδα και το group τους στο facebook:

http://www.facebook.com/MariaBokArgyrwK

http://www.facebook.com/groups/202703443137655/

Κλείνοντας ένα ακόμη συναυλιακό καλοκαίρι (στης κρίσης τον καιρό)

Πρωτοβρόχια σημαίνει αυτόματα και το φινάλε των υπέροχων, αγαπημένων, λατρεμένων καλοκαιρινών συναυλιών. Πέρυσι λόγω στρατού ηταν το πρώτο καλοκαίρι που δεν κατάφερα να πάω πουθενά. Φέτος ήθελα να αναπληρώσω τον - κυριολεκτικά - χαμένο χρόνο και έτσι φρόντισα να είμαι παρών σε αρκετές όμορφες μουσικές βραδιές. Βέβαια ηταν τεράστιες οι αλλαγές σε σχέση με το τελευταίο μου συναυλιακό καλοκαίρι - το 2010. Αναμενόμενο, η κρίση έχει αλλάξει τα πάντα αλλα δεν το συνειδητοποιείς εύκολα.

Πρώτα απο όλα υπάρχει μια βασικότατη θεσμική αλλαγή. Παλιότερα αν άκουγες κάποιο big όνομα να κάνει εμφάνιση/συναυλία σε νυχτερινό μαγαζί της επαρχίας αμέσως θα διατύπωνες τη λέξη - με μια ξινίλα στο πρόσωπο - ''αρπαχτή''. Κι όμως πλέον για τους λαικούς τραγουδιστές οι συναυλίες του καλοκαιριού γίνονται κατα κανόνα σε νυχτερινά κέντρα. Πλούταρχος, Θεοδωρίδου, Ζήνα δεν άφησαν μαγαζί για μαγαζί στην επαρχία που να μην περάσουν απο την καλοκαιρινή του πίστα. η Δέσποινα Βανδή επίσης που πλέον αποκύρηξε εντελώς τον ποπ εαυτό της και ξεκίνησε μια ελαφρολαική καριέρα κάνει συναυλίες κατα κύριο λόγο σε μαγαζιά της επαρχίας. Αλλα και ονόματα που επιμένουν ακόμη σε ανοιχτούς συναυλιακούς χώρους τα καλοκαίρια θα περάσουν μια βόλτα απο κάποιο νυχτερινό κέντρο της επαρχίας πλάι στα στάδια που θα επισκεφθούν. Ο Χατζηγιάννης για παράδειγμα παρόλο που η περιοδεία του πήγε καταπληκτικά με αρκετές συναυλίες σε στάδια και θέατρα, δεν παρέλειψε να κάνει μια στάση στο ''Πολιτεία live'' στην Κατερίνη. Και η Άννα Βίσση στα πλαίσια της καλοκαιρινής της περιοδείας φέτος, πέρασε μια βόλτα απο τα ''Αστέρια''της Πάτρας - που κάποτε την Άννα δυσκολευόσουν να την πετύχεις στα famous ''Αστέρια'' της Γλυφάδας, οχι της Πάτρας. Αναμενόμενη εξέλιξη βέβαια. Ασύγκρητα μικρότερο το κόστος παραγωγής μιας εμφάνισης σε νυχτερινό κέντρο σε σχέση με το στήσιμο μιας ανοιχτής συναυλίας. Βάλε και τα κέρδη απο την άφθονη κατανάλωση αλκοολ σε σχέση με τα τσιπς και τις κοκα κόλες των συναυλιών σε στάδια. Οι καιροί άλλαξαν. Σε σχέση με την Βίσση βέβαια είτε σε πίστα, είτε σε σκηνή το τρίωρο(!) πρόγραμμα παραμένει παράδοση κι ας συμπηρώνει το 2013 σαράντα χρόνια δρόμου η ακούραστη Αννούλα! Απο την άλλη αυτοί που κέρδισαν το παιχνίδι στις ανοιχτές συναυλίες ηταν οι ''έντεχνοι'' που έκαναν δυνατές συνεργασίες και γέμισαν θέατρα, στάδια και αλάνες. Αλεξίου - Γαλάνη, Πλιάτσικας - Ζουγανέλη, Πρωτοψάλτη - Ρεμπούτσικα. Αντίθετα ονόματα της ποπ που βγήκαν μόνα ή με μικρά συγκροτήματα στο πλαι τους περιορίστηκαν σε μικρό αριθμό εμφανίσεων. 3 συναυλίες στην Ελλάδα ο Σάκης και άλλες 3 στην Κύπρο, μόλις 4 συναυλίες σε Ελλάδα και Κύπρο η Παπαρίζου με τις Μέλισσες που για full περιοδεία ξεκίνησε και σε περιορισμένο αρθιμό εμφανίσεων κατέληξε. Και δεν είναι η προσέλευση του κόσμου το πρόβλημα. Αντίθετα. Όπου πήγα εγώ φέτος οι χώροι ηταν γεμάτοι και ο κόσμος έχει διάθεση να ξεφύγει και να ξεδώσει περισσότερο απο ποτέ! Το κόστος παραγωγής όμως όπως προανέφερα απασχολεί πλέον ιδιαίτερα και τους καλλιτέχνες και τους διοργανωτές σε σημείο που πολλές συναυλίες μένουν μόνο στο μυαλό και δεν γίνονται πράξη ποτέ. Στα συν βέβαια της χρονιάς εκτός απο τις ''έντεχνες'' συνεργασίες να προσθέσω και το φαινόμενο Μποφίλιου που έφτασε να μαζεύει χαλαρά 5.000 φανατισμένου κόσμου στην Τεχνόπολη στο Γκάζι. Μπορεί να μην δηλώνω ''fan'' - μιας και προτιμώ την πιο δυναμική Ελεωνόρα και δεν είμαι τόσο του Μποφιλικού λυρικού όμως αυτό που έζησα όταν βρέθηκα στην Τεχνόπολη μετά απο προτροπή ενός αγαπημένου φίλου που είχε λιώσει τους δίσκους της, δεν θα το ξεχάσω. Αυτό θα πει να διαδίδεται η μουσική σου ''απο στόμα σε στόμα'' χωρίς την ανάγκη κανενός ραδιοφωνικού airplay.

Πέρα απο τη ''Σ'εχω βρει και σε χάνω'' Νατάσα πολύ ωραία πέρασα στη παρέα των Πλιάτσικα - Ζουγανέλη στον Λυκαβηττό, γέλασα με τον γνωστό αυτοσαρκαστικό τρόπο ερμηνείας και επικοινωνίας με το κοινό του Πλιάτσικα και ανατρίχιασα απο το πως ένιωθες οτι η Ζουγανέλη γέμιζε με τη φωνή της όλο το λόφο του Λυκαβηττού. Απίστευτη φωνάρα που αν της δωθεί το κατάλληλο ρεπερτόριο θα αφήσει εποχή τα επόμενα χρόνια. Χαίρομαι που μέχρι στιγμής και προσγειωμένη δείχνει και αποφεύγει να εντεχνίσει υπερβολικά - με την κακή,βαρετή κι αποστειρωμένη έννοια του όρου. Εμπορική όσο χρειάζεται και το γουστάρει. Δεν τρελάθηκα αντίθετα στη συναυλία για τα 30 χρόνια καριέρας του Λάκη Παπαδόπουλου. Κακή ακουστική εκείνη τη βραδιά στη Τεχνόπολη και ατυχείς επιλογές κομματιών. Τα προσχήματα απο τους guests έσωσαν ο θεότρελος Γιάννης Ζουγανέλης, ο πάντα ιδιαίτερος Δημήτρης Πουλικάκος, η Ελένη Δήμου και φυσικά η στιγμή που εμφανίστηκε σε video wall ο κορυφαίος των κορυφαίων Δημήτρης Μητροπάνος για να ερμηνεύσει το ''Για να σ'εκδικηθώ''. Απογοήτευση απο την άλλη για το μόνο ένα(!) τραγούδι που ερμήνευσε ο Παπακωσταντίνου. Στα πιο ''ποπ'' του καλοκαιριού μου πέρασα και μια βραδιά απο το ''Shamone'' στο Γκάζι για να δω την Τάμτα live πρώτη φορα και έμεινα ικανοποιημένος απο τη φρεσκάδα και την όμορφη παρουσία της. Και βλέποντας την απο κοντά κατάλαβα γιατι είναι ίσως η μόνη που μπορεί να θεωρηθεί δικαιωματικά fashion icon στην σημερινή Ελλάδα. Πολύ καλή φωνή επίσης για να εξετάζουμε και την ουσία! Έκλεισα τις ανοιχτές μου βραδιές για φέτος πριν λίγες μέρες με Μιχάλη Χατζηγιάννη στο θέατρο Βράχων που τον έβλεπα για πρώτη φορά μάλιστα. Στις δύο και κάτι ώρες που διήρκησε η συναυλία διαπίστωσα οτι έπρεπε να είχα πάει να τον δω τις εποχές που έλιωνα τους δίσκους του πριν έρθει η ''λαίλαπα'' του ''Χέρια ψηλά''. Πολύ καλός και γεμάτος ενέργεια ο Μιχάλης αλλα ο μισός και βάλε χρόνος της συναυλίας έφυγε με τα γνωστά καλοκαιρινά hits/spot του ΟΤΕ και οργισμένα 15χρονα να τα ουρλίαζουν πάνω απο τη φωνή του τραγουδιστή. Και επειδή ο ίδιος το καταλαβαίνει πασσάρει κάθε - μα κάθε - τραγούδι του στο κοινό. Πραγματικά δεν ξέρω αν μου έμεινε περισσότερο η φωνή του Χατζηγιάννη ή του κοινού του στα αυτιά οταν έφυγα. Άσε που λόγω της playlist ακούσαμε απο δύο φορές τραγούδια τσίχλες όπως το ''Πλαι πλαι'' και το ''Χέρια ψηλά'' αλλα δεν ακούσαμε ούτε ρεφραίν απο κλασικές αξίες όπως το ''Αν μου τηλεφωνούσες'', ''Άγγιγμα ψυχής'', ''Που'ναι η αγάπη'' ή απο το πολύ καλό πρόσφατο ''Θάρρος η αλήθεια'' κ.α  Στα πολύ θετικά βέβαια η επιλογή του να ανοίξει τη συναυλία με όχι κάποιο σημερινό σουξέ αλλα με την εκπληκτική ''Παράξενη γιορτή'' και το ''Μόνο στα όνειρα'' που μου θύμισε τον Χατζηγιάννη των εφηβικών μου χρόνων που αγάπησα. Αν όμως θελήσω να κρατήσω ΜΙΑ και μόνο συναυλία απο το φετινό καλοκαίρι αυτή θα είναι η μουσική συνάντηση που επέλεξα να παρακολουθήσω την ημέρα των γενεθλίων μου και νομίζω και μουσική συνάντηση της χρονιάς. Χαρούλα Αλεξίου και Δήμητρα Γαλάνη στο θέατρο Βράχων. Μια ακόμη φορά που έβλεπα την λατρεμένη Χαρούλα, πρώτη φορά που έβλεπα την Δήμητρα. Εντυπώσεις εκπληκτικές. Ένα πρόγραμμα στη βασική σκαλέτα του ''Παλλάς'' αλλα φυσικά σε μια πιο ανεβαστική και καλοκαιρινή version του ακριβως όπως το ήθελα. Ταίριαξαν πολύ οι δυο τους, ενώθηκαν οι χημείες τους, έκαναν πλάκα, αυτοσαρκάστηκαν και κόντρα στον πολύ δυνατό άνεμο μας χάρισαν ωραίες ερμηνείες. Πολύς λόγος γίνεται για την φωνή της Χαρούλας κι αν είναι έντονη η κόπωση της με το πέρασμα των χρόνων. Η αλήθεια είναι οτι η Γαλάνη διατηρεί άψογα τη δυναμική της φωνής της σε αντίθεση με τη Χαρούλα που η διαφορά είναι αισθητή ΟΜΩΣ στην περίπτωση της Αλεξίου αυτό που την έκανε ''εθνική'' μας τραγουδίστρια δεν ηταν μόνο η εκπληκτική φωνή της αλλα και η αισθαντικότητα και τα συναισθήματα που τόσο άμεσα σου μετέφερε. Και αυτά δεν μπορει να τα αλλοιώσει κανένας χρόνος που περνά. Μαγική βραδιά με όλο το κατάμεστο θέατρο όρθιο να χορεύει και να χειροκροτά στο φινάλε. Το ίδιο φυσικά έμαθα οτι έγινε και την επόμενη μέρα που είχαν δεύτερη παρασταση. Και αυτό που μου έμεινε εμένα απο εκείνη την πολύ όμορφη βραδιά που έγινα 25 ηταν ένα τραγούδι που μέχρι τότε αγνοούσα αλλα απο τη στιγμή που το άκουσα φέτος στη συνάντηση Χαρούλας και Δήμητρας δεν έπαψε να τριγυρίζει στο μυαλό μου ο μελαγχολικά αισιόδοξος στίχος του ''...η μέρα εκείνη δεν θ'αργήσει που μπρος μου θα σε ξαναδώ, το φως του ήλιου θα ραγίσει κι εσύ θα τρέχεις προς τα εδώ''.

Καλό φθινόπωρο και ένα ακόμα πιο καλό(κι ας ''βαράει'' η κρίση αλύπητα) χειμώνα να έχουμε. :-)

Ένας πρώην τηλεορασόπληκτος που βαρέθηκε....την τηλεόραση!(αλλα εξακολουθεί να ξέρει τα πάντα γι'αυτή!)

Κι όμως...!


Κάποια χρόνια πριν θα μου φάνταζε απίστευτο να πω οτι βαρέθηκα και ακόμη περισσότερο οτι πλέον δεν βλέπω καθόλου τηλεόραση! Κι όμως να που όλα συμβαίνουν τελικά! Και ξέρω οτι πολλοί πρώην ''τηλεορασόπληκτοι'' συμμερίζονται την άποψη μου. Αφορμή για αυτό το σχόλιο στάθηκε η εβδομάδα που κλείνει. Πολύ κρύο, βροχερός καιρός κι εγώ άρρωστος κάτω απο τα σκεπάσματά μου, κλεισμένος στο ζεστό μου σπίτι. Ούτε σκέψη να βγω έξω. Μόνος μου εγώ και ο πόνος μου που λέει και το...άσμα. Όταν βρισκόμαστε σε τέτοια διάθεση λοιπον συνήθως το καταφύγιο μας είναι η παρήγορη συντροφιά της τηλεόρασης. Και εκεί κατέφυγα κι εγώ. Τότε ήταν όμως που διαπίστωσα δύο σοκαριστικά για εμένα πράγματα. Πρώτον οτι δεν βλέπω πλέον καθόλου τηλεόραση. Καθόλου πρωινάδικα, καθόλου μεσημεριανάδικα, καθόλου απογευματινά, κανένα σήριαλ - και το ''Νησί'' ακόμα αν και αναγνωρίζω την ποιότητα της παραγωγής του μετά το τέλος του ρόλου της Λέχου το παράτησα(ναι,ναι και δεν ντρέπομαι καθόλου που το λέω). Ακόμα πιο σοκαριστικές οι ακόλουθες αλήθειες που συνειδητοποίησα... Δεν είδα ούτε ένα επεισόδιο του ''Master Chef'', δεν έχω ιδέα αν ο Σάκης εξακολουθεί να φωνάζει ''έτοιμοι'' στο X Factor, δεν έχω ιδέα για το πόσο και αν μεγάλωσε η κοιλίτσα της Φαίης! Ότι διαβάζω απο περιοδικά.

Το δεύτερο σημαντικό που κατάλαβα είναι οτι εγώ, ο άνθρωπος που κατέστρεψε την όραση του παρακολουθόντας τηλεόραση απο μισό μέτρο απόσταση για να μην χάσει την παραμικρή λεπτομέρεια του background του στουντίου του πρώτου ''Big Brother'' - σιγά τα αβγά θα μου πεις, τώρα η νέα γενιά χάνει την όραση της απο το pc...οκ,ναι! - εγώ λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος, αυτός, όχι μόνο δεν παρακολουθώ τηλεόραση αλλα...ακόμα και αν είμαι κλεισμένος στο σπίτι ΔΕΝ με αφορά να παρακολουθήσω τίποτα! Σαν να μην υπάρχει η συσκευή! Αναγκάστηκα λοιπόν αυτές τις μέρες να δω κάποια προγράμματα αποσπασματικά και βαρέθηκα την ψυχή μου. Πως κατάντησε έτσι η tv; Πως κατάφερε να διώξει μακριά ακόμα και τους - κάποτε - fans της; Πραγματικά προσπάθησα να δω τηλεόραση. Αλλα όση προσπάθεια κι αν έκανα, κατέληξε στο κενό. Και ξέρω οτι δεν φταίω εγώ. Το ξέρω σίγουρα. Εγώ θα ήμουν διατεθημένος να καταστρέψω κι άλλο την όραση μου αν αυτή ήθελε να συνεχίσει να με ελκύει. Όμως αυτή άλλαξε, δεν θέλει πια να με κερδίσει, να με κάνει δικό της και να με υποτάξει! Ρημαγμένη απο την οικονομική κρίση γυρεύει λίγα ψύχουλα διαφημιστικής πίτας αδιαφορόντας για τα προγράμματα που προσφέρει και προσπαθόντας να γίνει όσο πιο οικονομική γίνεται. Όμως η σχέση μας έχει πια τελειώσει και ίσα ίσα αυτή η εικόνα της αντί να με κάνει να τη λυπηθώ με απωθεί ακόμα περισσότερο. Ένα τυπικό διαζύγιο μένει πια(αλλα απο την άλλη δεν μπορείς και να την αφήσεις οριστικά πίσω σου, ζήσατε τόσα μαζί! Την αφήνεις να παίζει με χαμηλομένο ήχο απλά για να υπάρχει κι αυτή κάπου στο χώρο...)

Τι έρχεται;

>>>Ant1

Για εσάς που έχετε το κουράγιο να παρακολουθείτε ακόμη ελληνική τηλεόραση να πούμε οτι απο τέλη Φεβρουαρίου με αρχές Μαρτίου ο Αντ1 βγάζει απο τα συρτάρια του τις σειρές ''Steps'' (με τον Αντώνη Φραγκάκη και μια ομάδα νέων ηθοποιών) και ''Χωρίς όρια'' (με τον Άλκη Κούρκουλο σε τηλεοπτικό comeback), μετά απο 3(!) ολόκληρα χρόνια που τις ανέβαλλε(θεοί στον Αnt1!) ενω το ''Ελλάδα έχεις ταλέντο'' αλλα και οι σειρές ''Φέρσου σαν άντρας'' (με την Ζέτα Μακρυπούλια) και ''Σπίτι μου σπιτάκι μου'' πάνε οριστικά για Οκτώβριο(και βλέπουμε). Κάποια στιγμή μέσα στην Άνοιξη ίσως δούμε και άλλη μια σειρά που κρατάει στα συρτάρια του το κανάλι το ''Ελεύθερος και ωραίος'' με Πυρπασόπουλο,Μπεγνή σε σενάριο Πάνου Αμαραντίδη(Λατρεμένοι μου γείτονες, Η ώρα η καλή). Βέβαια Ant1 είναι αυτός μπορεί και να μην την δουμε καν! Στις υπόλοιπες ''ανοιξιάτικες'' εκπομπές του καναλιού, γαμήλιο ριάλιτι ''Μην το πεις στη νύφη'', ''Real housewives'' με τις ζωές της Χριστίνας Παππά, της Ορθούλας Παπαδάκου και άλλων sexy celebrity νοικοκυρών και ''Μου κάνεις πλάκα'' με Δημήτρη Βλάχο και Σάββα Πούμπουρα σε φάρσες, ενώ επιστρέφει και το ''Dancing with the Stars'' με την Ζέτα Μακρυπούλια, ίδια κριτική επιτροπή και όλη την προσοχή των υπευθύνων του σταθμού να πέφτει πάνω στο συγκεκριμμένο project. Μάλιστα θα βλέπουμε και καθημερινό ''Dancing with the stars: It takes two'' με backstage υλικό και την Ευγενία Μανωλίδου παρουσιάστρια(στον Αντ1 τώρα η Ευγενία, μην μου χανόσαστε!)

>>>Mega



Όπως είναι γνωστό όλα τα projects που ετοίμαζε το Mega για το β'μισό της φετινής σεζόν μετατέθηκαν για του χρόνου το φθινόπωρο - καθώς η κρίση δεν ξεχωρίζει megαλα ή μικρά κανάλια. Έτσι η σειρά ''Αγάπη'' με Καβογιάννη/Σταυροπούλου πάει για του χρόνου μαζί με την ''Κλινική περίπτωση'' του Γιάννη Μπέζου(πιθανότατα η τελευταία σειρά του στην τηλεόραση οπως έχει δηλώσει ο ίδιος), τον ''Μπαρμπαστρούμφ'' με Τσιμιτσέλη, Παπασπηλιόπουλο, Σκαφιδά(στο β'μισό της επόμενης σεζόν αυτό) και την νέα καθημερινή σειρά ''Βασιλιάδες'' με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση και πιθανότατα τη Ζέτα Δούκα, ενώ το ριάλιτι ''Uman'' με τον Δημήτρη Ουγγαρέζο απλά...αγνοείται! Επίσης ως γνωστόν οι δύο καθημερινές σειρές του καναλιού θα τελειώσουν για φέτος νωρίτερα, τον Μάιο, για να κρατηθεί υλικό για του χρόνου με τη ''Ζωη της άλλης'' να πιάνει Χριστούγεννα και τους Ακρίτα - Κυρίτση να γράφουν νέα επιπλέον επεισόδια για τα ''Μυστικά της Εδέμ''. Τέλος συνεχίζονται τα γυρίσματα του τρίτου κύκλου του ''Πενήντα πενήντα'' με δυναμικό comeback της τρελοπαρέας των Φιλιππίδη, Μπουλά, Χαικάλη αλλα και όλου του υπόλοιπου cast. Δύο εκδοχές υπάρχουν για την προβολή της σειράς. Είτε οτι θα ξεκινήσει μέσα στον Μάρτιο, είτε οτι θα την αφήσουν κι αυτή για τον προγραμματισμό του επόμενου χρόνου.



>>>Alpha



Εδώ λίγα και γνωστά τα προγράμματα που περιμένουμε. Απο την Κυριακή στον αέρα για 3η χρονιά το chart show με την Ναταλία Γερμανού με μειωμένο budget ενώ το ''Greek Idol'' επιστρέφει αρχικά μέσα στον Φεβρουάριο με τις ακροάσεις και μέσα στο Μάρτιο με τα live shows με παρουσιάστρια και πάλι την Ρούλα Κορομηλά - αγαπημένη των Γερμανών πλέον αφου τους ''έσωσε'' δυο projects. Τέλος πρεμιέρα μέσα στο Μάρτιο για το ντοκιμαντέρ για τη ζωή και την καριέρα της Άννας Βίσση με 12 επεισόδια σκηνοθετημένα απο την στενή συνεργάτιδα της Άννας Christine Crokos. Project που γίνεται πρώτη φορά στην Ελλάδα.



Θέλω να γυρίσω στα παλιά...



Παρόλα αυτά επειδή προσωπικά τίποτα στην φετινή χρονιά δεν με ενθουσιάζει - και μάλλον με ελάχιστες εξαιρέσεις και στην επόμενη το ίδιο θα μου συμβεί - εγώ προτιμώ επανάληψη θρυλικού ''Τι ψυχή'' τα Σαββατόβραδα στο Mega. Μια σειρά που παίχτηκε ακριβώς 10 χρόνια και 2 μήνες πριν (αρχές Οκτωβρίου - αρχές Δεκεμβρίου 2000) κι όμως δείχνει τ-ό-σ-ο σημερινή! Και ταυτόχρονα σε κάνει να καταλαβαίνεις τη διαφορά του τότε με το σήμερα. Τότε που έτρεχα απο τα αγγλικά μου σπίτι για να μην χάσω την εισαγωγή με το εκπληκτικό κομμάτι της Caterina Caseili. Και κάπου εκεί καταλαβαίνω κι εγώ απόλυτα γιατι βαριέμαι τ-ό-σ-ο πολύ την τηλεόραση πλέον.



''Τι ψυχή'' (και τηλεόραση του ''τότε'') για πάντα!!!

Review: Άννα Βίσση - ''Αγάπη είναι εσύ''(...Καρβέλα!)

Δύο χρόνια μετά το ''Απαγορευμένο'' και τις θετικές κριτικές που απέσπασε και πέντε ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά Βίσση - Καρβέλα με το ''Nylon'', η διαχρονικότερη ελληνίδα σταρ επιστρέφει στην καλλιτεχνική αγκαλιά του μέντορα της Νίκου Καρβέλα. Οι αντιδράσεις πολλες και διαφορετικές. Σε άλλους έλλειψε η ''διφορετική'' ματιά του Καρβέλα στα τραγούδια της Άννας, άλλοι περίμεναν να συνεχίσει να συνεργάζεται με νέα παιδιά. Παρόλα αυτά το comeback του μουσικού διδύμου έγινε και μάλιστα με τον πιο αντισυμβατικό τρόπο. Με ένα κομμάτι που όποιος συνθέτης κι αν το έγραφε θα συναντούσε αντιδράσεις με το που θα κυκλοφορούσε και που έγινε και ο τίτλος ολόκληρου του δίσκου τελικά. Το ''Αγάπη είναι εσύ'' και οι στίχοι του ''αγάπη είναι τα κομμένα νυχια που πετάς...το σουσάμι απ'το κουλούρι στις σχισμούλες των δοντιών σου'' συζητήθηκαν, κατακρίθηκαν και έκαναν ακόμα και τους fans της Άννας να αναρωτηθούν ποιός ο λόγος της ύπαρξης αυτού του κομματιού. Η ίδια απάντησε οτι είναι κάτι καινούριο και το καινούριο πάντα προκαλεί ενώ δεν δίστασε να το χαρακτηρίσει ''επιθετικά ευαίσθητη ποίηση''. Η Άννα ως αναγνωρισμένη καλλιτέχνις στο χώρο έχει κάθε δικαίωμα να τραγουδά οτι την εκφράζει αλλα και αυτοί που αντιδρούν σε τέτοιου είδους νεοτερισμούς έχουν το δικαίωμα απλά να αγνοούν την ύπαρξη αυτού του κομματιού. Είναι απο ποιά μεριά θα το δεις!

Στο σύνολο του ο δίσκος δεν έχει προκλητικό στίχο αλλα η ιδιαίτερη έκφραση του Καρβέλα είναι κάτι παραπάνω απο φανερή σε όλο το album - με κορύφωση το κομμάτι ''Βαμπίρ'', διασκευή παλιότερου τραγουδιού του Νίκου Καρβέλα απο τον τελευταίο προσωπικό του δίσκο και στο οποίο η αγάπη και ο πόνος της παρομοιάζεται με...βαμπίρ που δεν πεθαίνει! Αυτό το στοιχείο του δίσκου κάνει την δουλειά αυτή πολύ προσωπική και πιο κοντινή στους σκληροπυρηνικούς fans της που θα βρουν ενδιαφέρουσα αυτή την Καρβελική στιχουργική ιδιαιτερότητα. Για τους υπόλοιπους όμως που απαρτίζουν το ελληνικό μουσικόφιλο κοινό θα υπάρξουν στιγμές στον δίσκο που θα ξενίσουν αρκετά γι'αυτό και εύλογη είναι η απορία που δημιουργείται: γιατί να κυκλοφορήσεις ένα τόσο προσωπικό δίσκο με εφημερίδα; Επίσης ένα άλλο ''ψεγάδι'' που βρίσκουμε σχεδόν σε όλες τις κυκλοφορίες με εφημερίδα είναι ο περιορισμένος αριθμός κομματιών. 10 εδώ - ευτύχως δεν είχαμε το φαινόμενο Θεοδωρίδου με μόνο 8(!). Βέβαια υπάρχει και η οπτική του λίγα και καλά.

Στα πολύ θετικά του cd η ομοιογένεια του, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο για δίσκους καλλιτεχνών όπως η Βίσση που κινούνται σε πολλά και διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Εδώ με εξαίρεση το μοναδικό λαικό κομμάτι του δίσκου, την ''Προτεραιότητα'' και το έθνικ λαικότροπο ''Όαση'' (στα κορυφαία κομμάτια του δίσκου το συγκεκριμμένο) όλο το υπόλοιπο album έχει ροκ κατεύθυνση με σκοτεινή διάθεση κάτι που πρώτη φορά παρατηρείς σε δουλειά τραγουδιστή αυτού του είδους και ειδικότερα σε δουλειά της Άννας. Στα best of the best κομμάτια του δίσκου όπως προανέφερα η καταπληκτική ''Όαση'', το ατμοσφαιρικό ''Έτσι μόνο αξίζει'' που παρουσιάζεται και μοναδικά στο show της Άννας στο Αθηνών Αρένα, το ''Στα κρυφά'' που ιντριγκάρει μιλώντας για μια γυναίκα που έχει στη ζωή της την μοναδική, αληθινή αγάπη αλλα δεν μπορεί να αντισταθεί στο φιλί του παράνομου έρωτα με την Βίσση να δείχνει πόσο πολύ της πάει κι η πιο σκληρή ροκ πλευρά απο το ''Ακόμα μία'' ως σήμερα ενώ πολύ όμορφο, τρυφερό και νοσταλγικό είναι και το ''Σαν το ντο και το σι'' που θυμίζει λίγο και την Βίσση του ''Απαγορευμένου''. Τέλος αναμφισβήτητα η επιτυχία του δίσκου είναι το τραγούδι που σχεδόν με το που κυκλοφόρησε το cd παίχτηκε καθολικά απο τα περισσότερα μεγάλα ραδιόφωνα, το ''Δεν θα υπάρξει άλλο'' το πρώτο τραγούδι στην δισκογραφία της Βίσση στο οποίο ραπάρει η ίδια - και όχι όπως στον προηγούμενο πειραματισμό της με το είδος στο ''Έρωτα ή πόλεμο'' που άφηνε την ''σκληρή'' δουλειά στον Βουρλιώτη. Εδώ η Βίσση ακολουθεί το ''αυστηρό'' ύφος του δίσκου και δεν διστάζει να ξεφύγει εντελώς απο το δικό της πεδίο σε ένα κομμάτι που ''πατάει'' πάνω στο στυλ του ''Empire state of mind'' της Alicia Keys. Και η Βίσση ανταποκρίνεται άψογα στην πρόκληση. Αυτό μπορείς να πεις οτι είναι και το κομμάτι που ουσιαστικά είναι η νέα πρόταση του δίσκου - και όχι τελικά το ''Αγάπη είναι εσύ''. Στο εξώφυλλο η Άννα απλή και σκεφτική και τα χέρια του Νίκου να αγγίζουν τα πλήκτρα του πιάνου πίσω της. Απλό αλλα πετυχημένο σε αυτό που θέλει να εκφράσει.

Στην τελική ακρόαση αυτού του δίσκου φτάνεις στο συμπέρασμα οτι πρόκειται για μια καλή δουλειά που αρχικά σε ξενίζει γιατι ακούς μια Βίσση πιο καρβελική απο ποτέ και ένα Καρβέλα να γράφει στη Βίσση πιο ''εκκεντρικά'' και εσωτερικά απο ποτέ - ίσως και ο ενθουσιασμός της επανασύνδεσης να έπαιξε το ρόλο του - στη συνέχεια όμως διαπιστώνεις οτι αυτό δεν είναι κακό, απλά δεν απευθύνεται στο mainstream κοινό τόσο όσο στους fans ή και ακόμα στην ίδια την Βίσση και τον Καρβέλα. Άλλωστε η Άννα απέδειξε πέρσι και πρόπερσι περίτρανα τι μπορεί να κάνει αν συνεργαστεί με συνθέτες που θέλουν ακόμα να αφορούν τους περισσότερους. Τα τραγούδια ωστόσο στα οποία στάθηκα πιο πάνω μπορούν άνετα να ακουστούν και να αγαπηθούν απο τον οποιοδήποτε ακροατή που δεν ψάχνει τη Βίσση του σουξέ αλλα της μελωδίας και της δυνατής ερμηνείας. Αν κάνω βέβαια ένα σχόλιο ως ένας άνθρωπος που παρακολουθεί χρόνια τη Βίσση ως την πιο αγαπημένη του ελληνική φωνή, θεωρώ πως την προτιμώ στο δρόμο που άνοιξε με το ''Απαγορευμένο''. Με προσεγμένο στίχο και όχι τόσο ''σκληρή'' όπως βγαίνει πια με τον Καρβέλα. Αλλα δική της είναι η καριέρα, δική της η ανάγκη να συνεργάζεται με ένα συνθέτη και κάθε απόφαση της σεβαστή. Το ''Απαγορευμένο'' πάντως θα συνεχίσει να παίζει συχνά τα βράδια στα ακουστικά μου - στα διαλείμματα του ''Αγάπη είναι εσύ''!

Αγαπημένος στίχος απο το album:

''Σαν το ντο και το σι δυο, νότες μαζί που υποφέρουνε

σαν το ντο και το σι, που δεν ξέρουν γιατί κι ομως ξέρουνε

σε λόγια και χρόνια στο μυαλό ξεχασμένα μην γυρνάς το κλειδί

γιατι το ξέρεις δεν κλείνουν τα τραύματα

όσα κι αν κάνουμε θαύματα

χάνεσαι χάνομαι κι είμαστε πάντα εδώ...''

Ακούστε εδώ ένα mix με όλα τα τραγούδια του album και σχηματίστε την δική σας άποψη!

''Το καλύτερο ψέμα''....του Μιχάλη Χατζηγιάννη!

Άκουσα το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε το ολοκαίνουριο album του ταλαντούχου Μιχάλη Χατζηγιάννη. Ομολογώ οτι ο Μιχάλης με είχε κουράσει με την συνεχόμενη επανάληψη μιας γλυκανάλατης συνταγής ''εμείς οι δυό θα αγαπιόμαστε για πάντα''. Και ένιωθα οτι και ο ίδιος είχε κουραστεί. Φέτος μένει - σοφά - μακριά απο τις πίστες ενώ μετά την αγγλόφωνη προσπάθεια των προηγούμενων μηνών για ένα άνοιγμα στις αγορές της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Ολλάνδίας επιστρέφει στα ελληνικά πράγματα με μια νέα δουλειά. Και επιτέλους επιστρέφει στις μουσικές που μου είχαν λείψει. Το μοναδικό κομμάτι του δίσκου που ακολουθεί την γνώριμη συνταγή του ερωτικού ανεβαστικού ''σουξέ'' είναι η καλοκαιρινή επιτυχία ''Το καλοκαίρι μου'' και λιγότερο το κομμάτι ''Έλα κοντά'' το οποίο επίσης ακούστηκε αρκετά αλλα προσωπικά δεν μου προκαλεί καμία εντύπωση σαν τραγούδι. Πέρα απο αυτά όμως τα υπόλοιπα 8 κομμάτια κινούνται σε μονοπάτια που θυμίζουν Χατζηγιάννη της ''Ακατάλληλης σκηνής''. Δέν υπάρχουν κομμάτια λαικότροπα με στόχο την μεγαλύτερη εμπορικότητα αλλα υπάρχει μια συνολική κατεύθυνση σε ώριμους ποπ δρόμους. Ο Μιχάλης ήθελε να πει ''πράγματα'' μέσα απο αυτή τη δουλειά και φαίνεται.

Κορυφαία στιγμή του δίσκου το εκπληκτικό ''Αν είναι έτσι η αγάπη'' σε στίχους της μοναδικής Ελεάνας Βραχάλη που συγκινεί απο το πρώτο άκουσμα. Ακολουθούν το ιδιαίτερο μουσικά ''Παιδί της βροχής'', το πολύ όμορφο ''Προσοχή στο κενό'' αλλα και το ήδη γνωστό και ομότιτλο με το album ''Καλύτερο ψέμα''. Ιδιαίτερη και πιο εσωτερική είναι και η μπαλάντα ''Στην άκρη του παράδεισου'' απο τους τίτλους αρχής κυπριακής τηλεοπτικής σειράς - αξίζει να σημειώσουμε οτι είναι απο τις σπανιότατες φορές που ο Μιχάλης τραγουδάει σε μουσική άλλου συνθέτη. Συμβουλή μου να το κάνει πιο συχνά καθώς το μουσικό στίγμα και ''χρώμα'' του το έχει ήδη δώσει. Θα ηταν όμορφο να πειραματιστεί και με ήχους άλλων συνθετών όπως έκανε και στην αρχή της καριέρας του με έξοχα αποτελέσματα που ακούμε και αγαπάμε μέχρι σήμερα. Στο παραπάνω τραγούδι την μουσική υπογράφει ο Κώστας Κακογιάννης και τους στίχους ο Πάμπος Κουζάλης. Καλό είναι επίσης και το πιο εύθυμο και ανεβαστικό ''Μια απ'τα ίδια'' που μπορεί να θυμίζει πολύ στη μουσική παλιότερο γνωστό international mega hit, δεν έχει όμως σχέση με τα γνωστά ποπάκια του Μιχάλη που βγάζουν την επανάληψη που προανέφερα. Το συγκεκριμμένο λοιπόν αν και χαρούμενο ΔΕΝ είναι ''μια απο τα ίδια''.

Στίχους στα 9 κομμάτια που ντύνει μουσικά ο Μιχάλης, υπογράφουν η Ελεάνα Βραχάλη(με την οποία νομίζω οτι δένει καλλιτεχνικά όπως δεν έχει δέσει με κανένα άλλο συνθέτη), ο Νίκος Μωραίτης και ο Νίκος Γρίτσης. Μπορεί να μην συναντάς τις απόλυτα κορυφαίες στιγμές ή ερμηνείες του Μιχάλη απο ''Δεν φεύγω'' και πίσω όμως είναι μια αξιολογότατη προσπάθεια μακριά απο το στύλ πιο ''ποπ/σουξεδιάρικων'' δίσκων όπως το ''7''. Επιστροφή στον παλιό καλό αισθαντικό Μιχάλη all the way...and i like it!!!

Ακούστε εδώ Μιχάλη και Ελεάνα να συνδημιουργούν την καλύτερη ίσως στιγμή αυτού του δίσκου όπως μόνο οι δυο τους ξέρουν να κάνουν...

Νατάσα Θεοδωρίδου: ''Η ζωή μου έρωτας'' - Review

Κυκλοφόρησε την προηγούμενη Κυριακή με την εφημερίδα ''Πρώτο θέμα'' το ολοκαίνουριο album της αγαπημένης λαικής φωνής Νατάσας Θεοδωρίδου, συνεχίζοντας την μόδα που ξεκίνησε ο Γιάννης Πάριος το 2009 με την κυκλοφορία δίσκων μέσα απο εφημερίδες και άλλα έντυπα πριν κυκλοφορήσουν στα δισκοπωλεία. Όλη την προηγούμενη χρονιά έγιναν πολλές συζητήσεις για το πόσο τέτοιες κινήσεις βοηθούν ή δίνουν μια ακόμη σπρωξιά προς τον πάτο στην ταλαιπωρημένη ελληνική δισκογραφία. Σε μια εποχή που η πλατίνα έχει φτάσει στα μόλις 12.000 αντίτυπα δεν μπορώ να πω οτι διαφωνώ και τόσο με παρόμοιες κινήσεις - τουλάχιστον όχι πια. Κάπως πρέπει και ο καλλιτέχνης να μεταφέρει τη δουλειά του στον κόσμο. Εκτος απο αυτό το σκέλος της συζήτησης όμως τέθηκε απο πολλούς το ζήτημα της ποιότητας μιας δουλειάς που κυκλοφορεί απο εφημερίδα. Μήπως όλα γίνονται πολύ γρήγορα και πολύ ''φθηνά'' με στόχο το εύκολο κέρδος; Δυστυχώς εδώ δεν θα μπορέσω να διαφωνήσω καθώς η τελευταία δουλειά της Νατάσας δεν μου αφήνει πολλά περιθώρια για το αντίθετο συμπέρασμα.

Πριν περάσω σε κάποια γενικότερα σχόλια για αυτό το album να πω οτι η Νατάσα είναι απο τις πιο πολυαγαπημένες μου γυναικείες φωνές. Καθαρή, ζεστή, λαική φωνή παλαιάς κοπής και με αξιοπρεπέστατη παρουσία στον καλλιτεχνικό χώρο τα τελευταία 13 προς 14 χρόνια. Αυτό που δεν μου αρέσει τόσο τα τελευταία χρόνια στην Νατάσα είναι οτι μου αφήνει την αίσθηση οτι κάθε χρόνο πρεπει να βγάλει και απο ένα cd. Αποτέλεσμα να γίνονται 1 με 2 κομμάτια επιτυχίες απο κάθε δουλειά της και ο υπόλοιπος δίσκος να μένει στην αφάνεια καθώς...έχει κυκλοφορήσει ήδη ο επόμενος! Πέρα απο αυτά η Νατάσα απο το καταπληκτικό ''Δεν σ'αδικώ'' ως το μαγικό ''Αν υπάρχει παράδεισος'' και απο το all time classic ''Φεγγάρι'' ως την πιο πρόσφατη ''Κόκκινη γραμμή'', έχει συντροφεύσει πολλές νύχτες μου και πολλές νύχτες και μέρες ακροατών του καλού σύγχρονου λαικού τραγουδιού.

Προχωρόντας στην καταγραφή των εντυπώσεων μου απο το ''Η ζωή μου έρωτας'' - εδώ η Νατάσα πρωτοτύπησε καθώς πουθενά μέσα στον δίσκο δεν υπάρχει αυτή η φράση, ο τίτλος ηταν μια ξεχωριστή προσωπική έμπνευση της Νατάσας - θα πρέπει να αναφέρω το πρώτο στοιχείο που ξενίζει. 8 τραγουδια μόνο! Απο τα οποία τα 2 τα έχουμε ακούσει ήδη. Ουσιαστικά ακούς έξι νέα κομμάτια που μερικά χρόνια πίσω θα ηταν maxi single και σε καμία περίπτωση δεν θα πλασσαριζόταν μια τέτοια κυκλοφορία ως album. Οι καιροί όμως άλλαξαν, οι δίσκοι βγαίνουν με δυσκολία, οπότε η έκπτωση στην ποσότητα είναι γενικότερο σύγχρονο φαινόμενο στην ελληνική δισκογραφία. Εδώ όμως ακούγοντας το cd αισθάνεσαι και ποιοτική ''έκπτωση''. Όλοκληρος ο δίσκος σε μουσική και στίχους ανήκει στον Γιώργο Μουκίδη ο οποίος έχει γράψει μεγάλα κομμάτια στο παρελθόν και είναι υπεύθυνος για τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Πέγκυς Ζήνα. Σε αυτή τη δουλειά φαίνεται πως είτε δε έβαλε όλη την μαεστρία του είτε εξ αρχής οι απαιτήσεις λόγω κυκλοφορίας με εφημερίδα ήταν πολύ χαμηλές. Ουσιαστικά ακούς όλο το δίσκο και ψάχνεις με το ...κυάλι μια συγκλονιστική παθιάρικη ερμηνεία απο την Νατάσα, ένα στίχο που θα σου μείνει, μια δυνατή μουσική. Τελικά διαπιστώνεις οτι το μόνο κομμάτι του δίσκου που είναι κοντά στα παραπάνω είναι αυτό που σοφά βγήκε και ως πρώτο promo single, το ''Τώρα θα πονάς'' που ακούγεται δυνατά στα ραδιόφωνα. Απο εκει και πέρα καλό κομμάτι είναι το ''Ψέμα'' - μια ωραία ζεμπεκιά για τους φίλους του είδους - που όμως αν δεν το ακούσεις live στο κέντρο που τραγουδάει η Νατάσα δεν πρόκειται να σε ''συγκλονίσει''. Καλό επίσης και το ντουέτο με τον ίδιο τον Γιώργο Μουκίδη - μια γλυκειά ερωτική μπαλάντα - που θα προτιμούσα όμως να την έλεγε η Νατάσα μόνη της. Όσο για το ντουέτο με τον Νίκο Βέρτη ''Ένα φίλο μου καλό να βρώ'' που ακούσαμε απο το καλοκαίρι, φαίνεται απλά σαν να έγινε για να γίνει, χωρίς να έχει τίποτα ιδιαίτερο σαν κομμάτι. Το υπόλοιπο cd απλά περνάει και χάνεται χωρίς να καταλάβεις πότε το άκουσες και χωρίς να έχεις διάθεση να το ξανακούσεις.

Με λίγα λόγια θεωρώ πως η Νατάσα έχει πλέον τέτοιο όγκο δισκογραφίας και κάποιες ξεκάθαρα διαχρονικές επιτυχίες που δεν χρειάζεται κάθε χρόνο να έχει νέο cd για να στηρίζει τις εμφανίσεις της. Γιατι δεν μπορώ να βρώ άλλο λόγο που κυκλοφόρησε αυτό το cd. Όπως επίσης έντονη είναι η πεποίθηση μου οτι οι κυκλοφορίες μέσω εφημερίδων οδηγούν αργά αλλα σταθερά σε γενικότερη έκπτωση και μετριότητα. Βέβαια οι κυκλοφορίες με εφημερίδες εξακολουθούν να προτιμούνται ως λύση στην κρίση απο πολλά μεγάλα ονόματα και φέτος. Την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου ο Γιάννης Πάριος κυκλοφορεί και δεύτερο νέο cd του με την Real news - με το πρώτο πέρυσι, να κάνει ρεκόρ πωλήσεων αλλα κανένα τραγούδι να μην γνωρίζει επιτυχία(!) - ενώ πιθανότατα μια Κυριακή αργότερα, στις 19 του μήνα, με την ίδια εφημερίδα θα κυκλοφορήσει τον νέο της δίσκο και η Άννα Βίσση. It's the new reality...

Like!: Πέγκυ Ζήνα - ''Ευαίσθητη ή Λογική''

Ενάμιση χρόνο μετά τον προηγούμενο της δίσκο η Πέγκυ Ζήνα επέστρεψε στην δισκογραφία με το album ''Ευαίσθητη ή Λογική''. Μετά απο δύο συνεχόμενους δίσκους στους οποίους η Πέγκυ πειραματίστηκε σε πιο ''μακρινούς'' ήχους απο το δικό της ρεπερτόριο, αγγίζοντας πιο ποπ πλευρές της και ερμηνεύοντας κομμάτια με πιο ροκ χαρακτηριστικά, συναντόντας πολλους και διαφορετικούς μεταξύ τους συνθέτες και στιχουργούς όπως τον Χρήστο Δάντη, τον Δημήτρη Κοργιαλά, τον Γιώργο Σαμπάνη ή ακόμα και τον ποιητή Μάνο Ελευθερίου και ξεφεύγοντας απο την αγκαλιά του δημιουργού των μεγαλύτερων επιτυχιών της Γιώργου Μουκίδη - απόπειρα που αντιμετωπίστηκε μάλλον χλιαρά απο το κοινό - αποφασίζει να γυρίσει πίσω στα δικά της γνώριμα μονοπάτια. Εκεί που ξέρει να ''κάνει παιχνίδι'' καλύτερα απο κάθε άλλη της γενιάς της μαζί με την Νατάσα Θεοδωρίδου. Το λαικό. Αυτή την φορά όχι με τον Γιώργο Μουκίδη που θα ηταν προφανώς κάτι προβλεπόμενο αλλα με την συμβολή δύο νέων παιδιών στα οποία αφέθηκε απόλυτα η Πέγκυ. Τον Γιάννη Χριστοδουλόπουλο και την Ελεάνα Βραχάλη. Και το αποτέλεσμα δικαιώνει απόλυτα την επιλογή της.

Αν μιλήσω προσωπικά, είναι ο πρώτος δίσκος της Πέγκυς απο την εποχή του ''Ένα'' που ξαναβάζω να ακούσω μετά την πρώτη ακρόαση. Ξανα, ξανά και ξανά. Ναι δ-ε-ν έχει την δυναμική σαν σύνολο album του ''Ένα'' ή του ''Ματώνω'' αλλα σε μια εποχή που ακούμε τόσα κακά ή μέτρια, άψυχα τραγούδια ο δίσκος αυτός είναι μια καλή ''απάντηση''. Πόσο μάλλον μετά απο 2 - 3 χρονιές που αισθάνθηκα οτι κάπου δεν έδενε αυτό που προσπαθούσε να κάνει η Πέγκυ. Να γίνει ''μοντέρνα'' μέσω της σκηνοθεσίας του Ρήγου ως ''Lady Pegga'', να γίνει glam rock μέσω του Κοργιαλά ή ποπ μέσω του Σαμπάνη σε στίχους/ποίηση του Μάνου Ελευθερίου(!). Κάπου στην προσπάθεια να μην μείνει μια απλά καλή λαική τραγουδίστρια το ''έχανε''. Η ουσία όμως ήταν οτι αυτό την έκανε να ξεχωρίσει αρχικά και αυτή ηταν παντα η δύναμη της. Οτι είναι μια καλή λαική τραγουδίστρια. Με την νέα πνοή στο παλιό γνώριμο ύφος της που έδωσαν η μουσική του Χριστοδουλόπουλου και οι στίχοι της Βραχάλη η Πέγκυ έφτιαξε ένα πολύ καλό δίσκο. Το ''Ρώτησα'' ήδη ξεχωρίζει στα ραδιόφωνα και θα της μείνει διαχρονικά - ίσως να μπορούμε να μιλήσουμε για τη συνέχεια του Θεοφανικού ''Νόημα''. Το εξαιρετικό σε στίχους και ερμηνεία ''Λόγια αγάπης'' είναι το επόμενο αγαπημένο και ελπίζω να γίνει single. Στα πολύ καλά επίσης τα ''Βήματα'', ''Δεν μου αξίζεις πια'' ενώ ξεχωριστό, διαφορετικό με μια καταπληκτική εσωτερική ερμηνεία απο την Πέγκυ είναι το ''Να μην σε συναντήσω''. Mainstream καψουροτσιφτετελέ το ντουέτο με το Μητροπάνο ''Δεν γλιτώνω'' - μπορούσαν πολύ καλύτερα, η ευκαιρία που είχε η Πέγκυ να κάνει ντουέτο με την μεγαλύτερη εν ζωή λαική φωνή της Ελλάδας θα μπορούσε να έχει αξιοποιηθεί απο την ίδια και τους δημιουργούς διαφορετικά και το αποτέλεσμα να ηταν ένα διαμάντι που θα της μείνει. Τώρα είναι απλά ένα καλό καψούρικο για την φετινή σεζόν στο μαγαζί. Σε οτι αφορά τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου δεν βρήκα τίποτα μέτριο. Απλά ο δίσκος ειναι πιο υποτονικός σε σχέση με τις εποχές των σουξέ του Μουκίδη. Αυτο όμως δεν σημαίνει οτι είναι κάτι κακό. Άλλες εποχές τότε, ο καλλιτέχνης πρεπει να εξελίσσεται. Και αυτός ο δίσκος είναι εξέλιξη για την Πέγκυ ακόμα και μέσα απο την επιστροφή στο ''παλιό'' της στυλ. Είναι κι αυτός ένας δρόμος να πας παρακάτω γυρίζοντας εκεί που αγαπήθηκες περισσότερο, με ένα σημερινό τρόπο.

Σαν σύνολο ο δίσκος κερδίζει ένα 8/10 απο εμένα.Καλή επιτυχία!!!!(αν και ήδη το album βρίσκεται στο νο1 του επίσημου chart πωλήσεων της Ifpi)

Ακούστε εδώ το προσωπικά ήδη αγαπημένο ''Λόγια αγάπης''...

Άννα Βίσση & Σάκης Ρουβάς: ''Face 2 Face'' - The review!

Είναι η μοναδική φετινή συνεργασία που συζητήθηκε απο πέρυσι την Άνοιξη που ανακοινώθηκε επίσημα. Είναι οι δύο διαχρονικότεροι Έλληνες stars με 37 και 20 χρόνια καριέρας ο καθένας. Εξακολουθούν να έχουν εντυπωσιακά τεράστιο fanbase και να επηρεάζουν την ελληνική εμπορική μουσική όσο κανείς άλλος. Είναι η Άννα και είναι ο Σάκης. Και φέτος το χειμώνα μέχρι και την Άνοιξη του 2011 θα εμφανίζονται στο Αθηνών Αρένα, με διαφορά το μεγαλύτερο νυχτερινό κέντρο της χώρας. Χωρίς λοιπόν να μάθεις πολλες πληροφορίες και μόνο βασιζόμενος στα ονόματά τους θέλεις να πας να τους δεις και να τους ακούσεις απο κοντά. Ειδικά στην περίπτωση μου που η φωνή και τα τραγούδια της Βίσση με συντροφεύουν απο τα παιδικά μου χρόνια. Έτσι ηταν φυσικό επόμενο να βρεθώ με φίλους στην πρεμιέρα του πιο πολυαναμενόμενου σχήματος της χρονιάς, στο ''Face 2 Face show''.

Αρχικά να πω οτι με την Βίσση ήμουν πάντοτε επικριτικός. Ποτέ δεν ήμουν αυτός που την αποθέωνε αλλα ήμουν ο πρώτος που την έβαζε ''απέναντι'' στην πρώτη παρασπονδία. Ίσως γιατι ξέροντας οτι είναι η καλύτερη στο είδος της, θέλω πάντα τα καλυτερότερα. Πέρυσι λοιπόν που την είδα στο ''Fabulous show'' μόνη της λάτρεψα κάθε λεπτό. Αυτό που παρουσίασε ηταν οτι πιο συγκροτημένο είχα δει ποτέ μου σε show. Σαν μια ιστορία...με αρχή, μέση και τέλος. Φαινόταν οτι έχει δουλευτεί πολύ - μιας και πριν υπήρχε και μια απουσία 3,5 χρόνων. Αυτό που έβλεπες λοιπόν δεν ηταν μόνο άρτιο αλλα έβγαζε και νόημα. Γι'αυτό και το Αρένα πέρυσι έσκισε και αναβλήθηκαν τα αρχικά σχέδια να μετατραπεί φέτος σε εμπορικό κέντρο. Αυτή τη χρονιά η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Είναι Άννα - Σάκης. Είναι δύο super stars μαζί. Οπότε η ''παντοκρατορία'' της Βίσση καταργείται και οι δύο stars πρέπει να ενώσουν την αισθητική, την άποψη και την προσέγγιση τους στο τι θα παρουσιάσουν.

Επίσης ένας άλλος καταλυτικός παράγοντας είναι η λέξη χρήμα. Αν για το show μιας star χρειάζεται ένα α' ποσό για τους δύο μεγαλύτερους stars μαζί θα χρειαστούν πολλά περισσότερα. Και οι καιροί είναι δύσκολοι, πολλοί υποστηρίζουν - μεταξύ αυτών και καλλιτέχνες - οτι με την οικονομική κρίση τα shows τελείωσαν. Η Βίσση πέρυσι απέδειξε οτι το show μπορεί να υπάρξει. Βίσση και Σάκης μαζί φέτος βάλθηκαν να μας αποδείξουν οτι οτι ανώτερο έχουμε δει οπτικοακουστικά στην Αθηναική νύχτα μπορεί να πραγματοποιηθεί και στους χαλεπούς αυτούς καιρούς και να βρεί ανταπόκριση. Την ιδέα την έφερε η σκηνοθέτιδα της Άννας Christine Crokos που το καλοκαίρι του 2009 στο ''Απαγορευμένο Summer tour'' χρησιμοποίησε led οθόνες για πιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Η μετεξέλιξη ήρθε στο Αρένα τη σεζόν 2009-10 με τις led οθόνες να μεγαλώνουν και σε συνδιασμό με τον άψογο φωτισμό να δημιουργούν και ένα διαφορετικό σκηνοθετικό background για κάθε κομμάτι. Ο ίδιος χώρος μπορούσε να μεταμορφωθεί απο καμπαρέ σε ρεμπετάδικο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να χρειάζονται τα τεράστια και πολυδάπανα σκηνικά. Φέτος με την βοήθεια του Χρήστου Μαγγανά στα visuals, με έξυπνα σκηνοθετικά ευρήματα πάνω στην τεράστια σκηνή του Αθηνών Αρένα, με τις εκπληκτικές χορογραφίες της βραβευμένης με 3 ΕΜΜΥ Χολιγουντιανής χορογράφου Margueritte Derrics αλλα και με την ενέργεια της συνάντησης των δύο αυτών ονομάτων, το show που παρουσιάζεται κατάφερε να διεκδικεί τον τίτλο του πιο εντυπωσιακού θεάματος που είδαμε σε νυχτερινό κέντρο. Και ναι όλα αυτά εν μέσω οικονομικής κρίσης. Γιατι όταν αυτό που κάνεις το κάνεις με έξυπνο τρόπο και άψογο επαγγελματισμό, ο κόσμος θα ανταποκριθεί και με το παραπάνω. Ίσα ίσα που με την οικονομική κρίση γίνεται ένα γερό ξεσκαρτάρισμα. Οι μέτριοι φεύγουν και οι καλοί μένουν.

>>>Στα του show τώρα αρχικά σε ψυχαγωγούν νέα παιδιά, η Βέρα Μπούφη, η Στεφανία Ρίζου και το συγκρότημα των Gabin 54. Οκ εδώ δεν τρελάθηκα κι όλας αλλα αυτό είναι το ζέσταμα, εδώ που οι περισσότεροι ακόμα συζητάνε για το τι έγινε στο τελευταίο επεισόδιο απο το ''Νησί''. Λίγο μετά τη 01.00 αρχίζει ο μεγάλος χαμός με τα βιντεάκια με τα εντυπωσιακά visuals να δίνουν μια αίσθηση επιβλητικότητας στον χώρο. Το φετινό concept είναι Άννα και Σάκης ως ανδροειδή σε μια μουσική ''μονομαχία'' Face 2 Face απο το μέλλον. Ακούγεται τουμπερλέκι σε dance version και αρχικά η φωνή της Άννας και σχεδόν αμέσως μετά η φωνή του Σάκη. Και οι δύο live. Λες που είναι και δεν τους βλέπω? Ψάχνεις να τους βρείς και ξαφνικά καταλαβαίνεις οτι αναδύονται απο το κέντρο της σκηνής τραγουδόντας. Ο απόλυτος πανικός...Βισσικοί και Ρουβίτσες σε ανταγωνισμό - εδώ αν έχετε εύκαιρες ωτοασπίδες θα σας χρειαστούν. Η υπόλοιπη έναρξη δεν έχει χορευτικά, είναι λιτή και επικεντρώνει όλο το ενδιαφέρον μόνο στη συνάντηση Άννας - Σάκη. Καλύτερη επιλογή στα κομμάτια που λένε μαζί ''Ξανά/Δώδεκα'', χειρότερη το πρώτο ζευγάρι κομματιών ''Έρωτα ή πόλεμο/Άντεξα'' τα οποία ηχητικά δεν ταιριάζουν καθόλου.

>>>Στη συνέχεια ''βυθίζονται'' και πάλι στο κέντρο της σκηνής και λίγο μετά κάνει εντυπωσιακή είσοδο με το ''Σπάσε το χρόνο'' και χορευτικό ο Σάκης. Όλο το μαγαζί όρθιο και να χορεύει. Άλλωστε φέτος γύρω απο την σκηνή δεν υπάρχουν τραπέζια αλλα μόνο καναπέδες καθώς στόχος είναι να δωθεί η αίσθηση ενός ξέφρενου πάρτυ. Και αυτό ακριβώς γίνεται. Ο Σάκης καλύτερος απο ποτέ, άψογος στις χορογραφίες που συμμετέχει και ο ίδιος. Και να μην είσαι fan θα τον παραδεχτείς απόλυτα. Το χαρακτηριστικό ''Έτοιμοι???'' που δίνει τον παλμό στο πλατό του X Factor κάνει την εμφάνιση του και στο Αρένα. Πολύ ωραία στιγμή η ερμηνεία του Σάκη στο ''Εμένα θές'' πάνω στην σκηνή που υπεριψώνεται σχεδόν ''μέσα'' απο τον κόσμο, στο κέντρο του μαγαζιού. Μένει στη σκηνή μια ολόκληρη ώρα. Αγαπημένο ''Και σε θέλω'', το νέο του dance κομμάτι ''Παράφορα'' αλλα και παλιότερες επιτυχίες όπως το ''Δεν έχει σίδερα η καρδιά σου'' στα highlights!

>>>Και αποχωρόντας ο Σάκης έρχεται η ώρα της Άννας. Το διαχρονικό πλέον ''Άννα ζούμε για να σ'ακούμε'' κατακλύζει σαν ιαχή τον χώρο. Προβάλλεται ένα εντυπωσιακό βίντεο με την Άννα ανδροειδές με υπόκρουση μια επιβλητική version του soundtrack των θρυλικών ''Δαιμόνων''. H Άννα επιλέγει να βγει στη σκηνή μόνη, χωρίς χορευτικό με μια κιθάρα, απο τη μια για να διαφοροποιηθεί απο το Σάκη απο την άλλη για να δώσει μια πιο ροκ νοτα στο δικό της show καθώς μετά την πιο sexy και κλασσική εικόνα που ήθελε να περάσει πέρυσι, φέτος βγάζει μια ροκιά που θυμίζει Βοτανικό 2006 - πιθανότατα και η επιστροφή Καρβέλα βοήθησε σε αυτό. Το πρώτο κομμάτι το νέο πολυσυζητημένο single της νέας συνεργασίας με τον ''μέντορα'' της, ''Αγάπη είναι εσύ''. Προσωπικά δεν χώνεψα ούτε θα χωνέψω το γιατί μετά απο ένα εξαιρετικό album σαν το ''Απαγορευμένο'' επιλέγεις να βγεις στο κοινό με μέτρια Καρβελική πρόκληση αλλα περι ορέξεως. Η Άννα ηταν, είναι και θα είναι πάντα απρόβλεπτη και αυθόρμητη - γι'αυτό έχει πέσει και σε λάθη αρκετές φορές. Παρόλα αυτά οφείλω να ομολογήσω οτι το κοινό ξεσηκώθηκε με το κομμάτι(Άννα είναι αυτή!) Καλύτερο σημείο της επόμενης μιας ώρας που η Άννα μένει στη σκηνή το ταξιδιάρικο, μυστηριώδες και ''σκοτεινό'' δεύτερο νέο κομμάτι του Καρβέλα ''Έτσι μόνο αξίζει'', το οποίο παρούσιάζεται μοναδικά στη σκηνή με την Άννα και τους χορευτές της να κρατούν φωτινές σφαίρες στα χέρια τους τις οποίες ενώνουν στο τέλος σχηματίζοντας ένα μεγάλο φωτινό κύκλο ενω το Αρένα ''σκοτεινιάζει''. Η πολύ καλή χορογραφία στο παλιότερο ''Χ'' της Άννας αλλα και η επαναφορά τραγουδιών όπως το ''Ρε''(με χορογραφία), η ''Ελένη'', ο ''Σαδισμός'' ή το 80s ''Είμαι'' ηταν πολύ ευχάριστες εκπλήξεις.

>>>Στη συνέχεια ακολουθεί ο dj Αντώνης Δημητριάδης. Αν και αξιοπρεπέστατος ο dj εδώ είναι μια καλή ευκαιρία για ένα κουλουράκι απο τον κουλουρτζή που βρίσκεται έξω απο το ''Αρένα'' να φύγει και η υπερένταση. Ακολουθεί άλλη μια ώρα πρόγραμμα απο τον Σάκη όχι πλέον με show αλλα σε πιο ''ελεύθερο'' στυλ με επιλογές απο άλλους τραγουδιστές που αγγίζει και τα όρια του λαικού. Εδώ μια βασική διαφωνία με το όλο πρόγραμμα. Δώστε περισότερο show στον Σάκη ή δώστε το λαικό του στην Άννα που ανεβάζει το κοινό στο δευτερόλεπτο. Δεν είναι δυνατόν να ακούς το ''Ποτέ'' του Μητσιά απο τον Ρουβά ή λίγο αργότερα Γονίδη(!). Υπάρχει η φιλοσοφία του να μοιράζεται το πρόγραμμα στα μισά ανάμεσα στους δύο καλλιτέχνες καθώς οταν μιλάμε για τόσο μεγάλα ονόματα οι ισορροπίες στους χρόνους είναι λεπτές. Αλλα δεν είναι δυνατόν να ακούς λαικό πρόγραμμα απο Σάκη, εκεί είναι η ώρα της Βίσση(Και όντως όπως έγινε γνωστό απο τη δεύτερη κι όλας μέρα η Βίσση πήρε ένα τέταρτο παραπάνω στο δεύτερο της πρόγραμμα που ακολουθεί μετά το δεύτερο πρόγραμμα του Σάκη). Η Άννα λίγο πρίν το κλείσιμο του προγράμματος καλεί τον Σάκη στη σκηνή για το δεύτερο κοινό τους μέρος. Μεταξύ άλλων - σε αυτό το part λένε και το 90s hit ''Σε θέλω με θέλεις'' - τραγουδούν και πάλι μαζί το πετυχημένο ντουέτο απο την έναρξη ''Ξανά/Δώδεκα'' ερμηνεύοντας ο ένας το τραγούδι του άλλου και αποχαιρετούν τον κόσμο καθώς φεύγουν ''μέσα'' στην κεντρική led οθόνη.

Με λίγα λόγια πρόκειται απλά για το πρόγραμμα που θα κλέψει την παράσταση την φετινή χρονιά - ειδικά αν κρίνουμε απο τους 5.000 θεατές που παρακολούθησαν το show το πρώτο διήμερο. Αυτό που μπορώ να κρίνω ως αρνητικό είναι οτι σε κάποια σημεία είναι εμφανές οτι θέλει κι άλλη δουλειά το concept. Το deadline για 15 Οκτωβρίου ηταν οριστικό και κάποια πράγματα δεν έχουν προλάβει να δουλευθούν αρκετά. Το κυριότερο είναι οτι φαίνεται οτι οι δυο stars δούλεψαν ξεχωριστά τα δικά τους μέρη ο καθένας με αποτέλεσμα να νιώθεις σε κάποια σημεία οτι καθέ ένας κάνει το δικό του show λες και βρίσκονται σε ξεχωριστά μαγαζία και μόνο οταν τους δεις μαζί επιβεβαιώνεις το ''Face 2 Face''. Αυτό νομίζω θα μπορούσε να δουλευθεί παραπάνω με τον καιρό. Βέβαια μπορεί αυτή να ηταν και η επιθυμία τους. Να ξεχωρίζουν τα δυο parts του προγράμματος για να γίνει πιο αισθητή η ''ένωση'' τους όταν βρίσκονται μαζί στην πίστα. To σίγουρο είναι οτι μιλάμε για ένα απο τα καλύτερα προγράμματα ever με show καλαίσθητο και ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα στο background που εντυπωσιάζει και τον πιο απαιτητικό. Αξίζει να το ζήσετε απο κοντά κι εσείς!

>>>Η έναρξη Άννας - Σάκη! (thanks to ''fannatics.gr'')

Τι μας άρεσε στην έναρξη της νέας τηλεοπτικής σεζόν???

Και να που ξεκίνησε και η νέα τηλεοπτική σεζόν. Καλή, κακή, πιο μέτρια ή λιγότερο ποιοτική δεν έχει και τόση σημασία πια, λεφτά δεν υπάρχουν για συνεχόμενες εξόδους, οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν γίνει πολύ δύσκολες οπότε η τετράγωνη οθόνη αποτελεί για ακόμη μία χρονιά συντροφιά. Ναι, φέτος βλέπουμε πολλή σκαρταδούρα...Big brother, μαγειρική απο το πρωί ως το βράδυ, μοντέλα σε β' γύρο ξεκατινιάσματος κτλ...αλλα ας μην μιζεριάζουμε άλλο. Ακόμα και τώρα υπάρχουν αυτοί που κάνουν τηλεθέαση, αυτοί που κερδίζουν το στοίχημα και ναι, υπάρχουν και ποιοτικά προγράμματα - ακόμη και φέτος.

Προσωπικά αν έφτιαχνα ένα top 3 για την έναρξη της σεζόν θα ηταν το παρακάτω...

3. Οι Σκορδαλιάγκας

Είχα αμφιβολίες το καλοκαίρι που μαθεύτηκε οτι το ζευγάρι - και - στη ζωή αναλαμβάνει την πρωινή ζώνη του MEGA. Λέω απλά το μεγάλο κανάλι αφού δεν είδε ''φώς'' πέρυσι με το πιο νεανικό concept βάζει τώρα μπροστά την μέθοδο ''Love story''. Δεν θα πιάσει...σκέφτηκα. Να όμως που διαψεύστηκα πανηγυρικά. Η ομάδα πετάει. Δεν πολυβλέπω πρωινά αλλα όσες φορές έτυχε να είναι ανοικτή η τηλεόραση εκείνη την ώρα τελικά με κράτησαν. Φρέσκος αέρας, αυθόρμητοι και οι δύο και ούτε ο Λιάγκας εγκλωβισμένος στο ρόλο του ''σοβαρού'' της παρέας ούτε η Φαίη στο ρόλο της όμορφης ξανθιάς που κάνει χαζά αστεία. Έχουν το μέτρο, έχουν και την όρεξη. Και φυσικά βοηθάει και το ''ειδύλλιο''. Έλληνες είμαστε, παθιάρηδες και ευσυγκίνητοι, τα γουστάρουμε τα αισθηματικά. Όχι τυχαία λοιπόν η πρωτιά στην τηλεθέαση με τους ανταγωνιστές να τους κοιτούν με κυάλια. Καλή συνέχεια!!!

2. Οι ''Αρβύλα''

Απέναντι στη λαίλαπα της κουτάλας οι τέσσερις καουμπόιδες της σάτυρας είναι το καλύτερο αντίδοτο. Καυστικοί, χαβαλετζίδες, αυθόρμητοι, με την αιώνια ''καφρίλα'' του 18χρονου που δεν μεγάλωσε ποτέ, επέστρεψαν φέτος για 4η χρονιά για να τα χώσουν όπου και όπως πρέπει. Απο τα ανέκδοτα του Σερβετά μέχρι τις ξεκαρδιστικές κρυάδες του Στάθη Παναγιωτόπουλου η αγαπημένη τρελοπαρέα εξακολουθεί και φέτος να αποτελεί την καλύτερη βραδινή συντροφιά . ''Σκίστεεεεεεε!!!!!''

1. ''Το νησί'' (αλλα και οι υπόλοιπες σειρές του MEGA)

Μπορεί φέτος οι νέες σειρές του MEGA να είναι μόνο 3 είναι όμως καταπληκτικές παραγωγές όλες τους με κ-ο-ρ-υ-φ-α-ί-α φυσικά το πολυσυζητημένο ''Νησί''. Οι ''Κούκλες'' εκτός του οτι πρόκειται για μια πολύ καλή παραγωγή με σύγχρονο σενάριο, έχει και το ανάλογο cast. Ματσούκα πολύ καλή στον ρόλο της νευρωτικής με πολλά κωμικά στοιχεία, Σχίζα - που ο ρόλος της θυμίζει κάτι απο Σαμάνθα στο ''Sex and the City'' - γοητευτική και άμεση, Λίνα Σακκά αρκετά καλή και Μαρία Ζορμπά απλά καταπληκτική, παραδίδει μαθήματα απλής και ταυτόχρονα καίριας ερμηνείας. Αλλα και η ''Γενιά των 592 ευρω'' αν και αρχικά είχα αμφιβολίες, τελικά έχει χιούμορ και άποψη. Για το ''Νησί'' δεν χρειάζεται να πω πολλά. Σκηνοθεσία, σενάριο, φωτογραφία, ηθοποιοί, μουσική καταπληκτική απο τον Μίνωα Μάτσα, όλα στον υπερθετικό βαθμό, όλα άψογα, όλα προσφέρουν ένα άρτιο αισθητικό και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που συγκινεί και τους πιο σκληρούς. Μια ελληνική παραγωγή που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απο τις παραγωγές του εξωτερικού και η απόδειξη οτι το MEGA παραμένει πρώτο και ποιοτικά ακόμα και σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς. Δεν χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω, η σειρά αυτή απλά μιλάει κατευθείαν στην καρδιά.

Χάρις Αλεξίου live@Θέατρο Πέτρας - the review: Δεν είχε πανσέληνο αλλα ηταν πολύ ωραία!

Βράδυ Τρίτης 14 Σεπτεμβρίου γύρω στις 21.00 κι εγώ ανηφορίζω στο πανέμορφο και ειδυλλιακό τη νύχτα Θέατρο Πέτρας. Έχουμε κανονίσει με φιλαράκια να δούμε μαζί τη Χαρούλα στην τελευταία συναυλία της φετινής περιοδείας της με την Μάρθα Φριτζίλα. Όταν φτάσαμε στον χώρο αντικρίσαμε ένα γεμάτο θέατρο με περισσότερους απο 5000 ανθρώπους. Ευτυχώς παιδιά που είχαν ήδη φτάσει μας είχαν κρατήσει θέσεις και σε καταπληκτικό σημείο. Ακριβώς απέναντι απο τη σκηνή. Το κοινό περιλαμβάνει ανθρώπους κάθε ηλικίας απο 15 ετών μέχρι 60 και πάνω. Όλοι εξαιρετικά ενθουσιασμένοι καθώς ανα 5 λεπτά ξεσπούν σε χειροκροτήματα προσπαθώντας να ''αναγκάσουν'' τη Χαρούλα να βγεί στη σκηνή. Τα λεπτα κυλούν βασανιστικά όσπου τα φώτα χαμηλώνουν και χωρίς κάποια ιδιαίτερη εισαγωγή η Χαρούλα ανεβαίνει στη σκηνή. Είναι και ένα βασικό χαρακτηριστικό της καλλιτεχνικής οντότητας της Αλεξίου αυτό. Ποτέ δεν χρειάστηκε να ''επιβληθεί'' με εφέ ή τρυκ. Απλή, διαχρονική, αφήνει τις μελωδίες να μιλήσουν και τον κόσμο να την ακούσει. Απλά και μόνο να την ακούσει. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο.

Η Χαρούλα βρισκόταν σε μεγάλα κέφια. Απευθυνόταν συνεχώς στο κοινό σχεδόν μετά απο κάθε τραγούδι και εξέφραζε τις σκέψεις της. Χαρακτηριστικά κάποια στιγμή μας είπε με το γνωστό της ''νάζι'': ''Μου αρέσει να τραγουδάω βρε παιδιά!'' Ρεπερτοριακά η συναυλία περιελάμβανε σχεδόν τα πάντα. Απο μεγάλες στιγμές της δισκογραφικής πορείας της Χαρούλας, τις συναντήσεις της με μεγάλους μουσικοσυνθέτες απο τον Λοίζο ως το Θάνο Μικρούτσικο, φυσικά δικές της δημιουργίες που λατρέψαμε αλλα και παραδοσιακά μαζί με την Μάρθα Φριτζίλα. Μάλιστα το πρόγραμμα με την Φριτζίλα περιελάμβανε και αρκετά θεατρικά σκετσάκια ανάμεσα στις δύο καλλιτέχνιδες που χάρισαν αρκετές στιγμές γέλιου στο κοινό με έξυπνες ατάκες και αυτοσαρκασμό και απο τις δύο. Ειδικά στο σημείο που η Μάρθα εξιστορούσε το πως ξεκίνησε την καριέρα της και τις ''κλασσικές'' σπουδές της. Ξεχωριστή και πολύ συγκινητική στιγμή της βραδιάς όταν η Χαρούλα τραγούδησε Καζαντζίδη καθώς την ίδια μέρα συμπληρώνονταν 9 χρόνια απο τον θάνατο του, χαρακτηρίζοντας τον ως τον άνθρωπο ''που μας έμαθε να τραγουδάμε λαικά''. Δεν θα σταθώ όμως τόσο στα τραγούδια της συναυλίας καθώς μετά απο τρείς μήνες περιοδείας σε όλη την Ελλάδα, το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε στις συναυλίες είναι γνωστό. Επιλέγω να επικεντρωθώ σε αυτό που με μάγεψε εκείνη τη βραδιά.

Ναι, η Χαρούλα πέρασε μια περιπέτεια με την υγεία της μια πενταετία πριν. Όπως και η ίδια έχει παραδεχτεί εξαιτίας αυτού του προβλήματος έφτασε στα όρια του να χάσει την φωνή της. Απο τότε επιλέγει - σοφά - να προστατεύει τη φωνή της με προσεγμένες εμφανίσεις και με πλήρη αποχή απο τα νυχτερινά κέντρα. Μάλιστα σε φετινή ραδιοφωνική συνέντευξή της δήλωσε οτι δεν βρίσκει πλέον κανένα λόγο να εμφανιστεί σε νυχτερινό κέντρο και επιλέγει τις συναυλίες. Προσωπικά συμφωνώ στον υπερθετικό βαθμό με αυτή της την κίνηση καθώς τέτοιες εμφανίσεις δεν έχουν πια να δώσουν τιποτα στη Χαρούλα - και στον οποιονδήποτε καλλιτέχνη του μεγέθους της - πέρα απο κάποιο χρήμα παραπάνω. Μπορεί να έρθει κοντά στο κοινό της πολύ πιο ''καθαρά'' μέσα απο τις συναυλίες της, χώρις οι θεατές να βρίσκονται υπο την επίρροια αλκοόλ και χωρίς να ''κλείνει'' η φωνή της απο τον καπνό απο τα τσιγάρα των θαμώνων. Επίσης η Χαρούλα είναι μια άκρως συναυλιακή καλλιτέχνις. Θέλεις βρε παιδί μου να την ακούς και να κοιτάζεις τον ουρανό απο πάνω σου. Να νιώθεις το αεράκι να σε χτυπάει την ώρα που σε γαληνεύει η φωνή της και οι μελωδίες της. Η φωνή της πράγματι δεν είναι πια όπως παλιά και καταλαβαίνεις οτι δεν μιλάμε απλά για φυσική φθορά του χρόνου, αν και παραμένει μια απίστευτη φωνάρα που σε συγκινεί κάθε φορά, απλά οι στιγμιαίες συγκρίσεις με το παρελθόν είναι αναπόφευκτες. Μια τραγουδίστρια του μεγέθους της όμως ξέρει να κάνει το ''μειονέκτημα'' πλεονέκτημα και να σε κερδίζει ξανά και ξανά. Πλέον οι ερμηνείες της έχουν μια θεατρικότητα και ένα λόγο. Σε τραγούδια που θέλουν μεγάλη δύναμη φωνής αντί να ''λιγοψυχήσει'' δίνει μια θεατρικότητα στην ερμηνεία της καλύπτοντας τη φθορά και βγάζοντας μάλιστα ένα μεγαλύτερο δυναμισμό. Πιο ''έντονο'' στη μνήμη μου παράδειγμα το ''Θεός αν είναι'' ένα τρομερά απαιτητικό τραγούδι της Χαρούλας. Εκει λοιπόν που ο ''κακός'' και επικριτικός εαυτός σου περιμένει στη γωνία για να σχολιάσει΄το παραμικρό λάθος, η Αλεξίου βγάζει μια απίστευτης δυναμικής ερμηνεία με όλος της το πάθος να πλημμυρίζει το χώρο. Ή στο πιο πρόσφατο ''Ο άνθρωπός μου'' με την Χαρούλα να εμηνεύει παρακλητικά(!) Λες και μιλάει σε αυτόν τον ''άνθρωπο'' που περιμένουμε όλοι μας. Λες και γινόταν ''εμείς'' και τον παρακαλούσε μαζί μας. Μπορεί να μην ακούς τη γάργαρη φωνή της Χαρούλας του 90 αλλα αυτό που ακούς, ο τρόπος που σου περνάει λέξη προς λέξη τους στίχους του κομματιού, σου παίρνει αβίαστα το πιο δυνατό σου χειροκρότημα και αφήνει την οποιαδήποτε διάθεση κριτικής να...πάει απο εκεί που ήρθε. Έτσι απλά. Για παράδειγμα η Μάρθα Φριτζίλα. Καταπληκτική καλλιτέχνις και μια μεγάλη φωνή σε άριστη κατάσταση. Όσο κι αν σε ενθουσίαζαν οι ερμηνείες της, όταν ξεκινούσε να τραγουδά η Χαρούλα αμέσως επικεντρωνόσουν πάνω της, δεν υπήρχε κανείς άλλος πάνω στη σκηνή. Σκληρό αυτό που γράφω αλλα απόλυτα αληθινό. Γι'αυτό ίσως όμως να είναι και η ''Χαρούλα''. Η μεγάλη Χαρούλα. Όχι τη δεκαετία του 90. Σήμερα . Τώρα...και πάντα!

Με λίγα λόγια λοιπόν ηταν μια απο τις ωραιότερες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει και πολύ έξυπνη επιλογή η προσθήκη της Μάρθας φέτος. Ταίριαξαν και έφτιαξαν ένα πρόγραμμα διασκεδαστικό και αυθόρμητο. Και κέρδισαν το στοίχημα. Δεν είναι τυχαίο οτι σε τόσο δύσκολες εποχές έδωσαν δύο συναυλίες στην Αθήνα σε θέατρο Βράχων και Πέτρας και οι δύο sold out με πάνω απο 6.000 και πάνω απο 5.000 αντίστοιχα να ανταποκρίνεται στο κάλεσμά τους και την ανάλογη ανταπόκριση να έχουν και σε όποιο μέρος της Ελλάδας κι αν βρέθηκαν. Στα τυπικά της συναυλίας να σημειώσω την προσιτή τιμή του εισιτηρίου - μόλις 15 ευρώ και τον πολύ όμορφο χώρο του Θεάτρου Πέτρας.

Τελικά ναι, μπορεί να μην είχε πανσέληνο...αλλα ηταν πολύ ωραία!

>>>δείτε και ακούστε ένα live στιγμιότυπο απο την βραδιά...

''Mihalis'': Μια ακόμη προσπάθεια Έλληνα τραγουδιστή για επιτυχία εκτός συνόρων

Αρκετοί Έλληνες τραγουδιστες την τελευταία 10ετία - 15ετία προσπάθησαν να ανοίξουν τα φτερά τους εκτός συνόρων και να ξεκινήσουν μια ''δεύτερη'' καριέρα στο εξωτερικό. Το κακό βέβαια ηταν οτι στις περισσότερες περιπτώσεις αυτή η προσπάθεια γινόταν όχι απο τα πρώτα χρόνια της καριέρας τους αλλα αφού είχαν συμπληρώσει αρκετά χρόνια παρουσίας στο χώρο και περισσότερο με μια διάθεση ''θα κάνω διεθνή καριέρα και παράλληλα θα κάνω και μπουζούκια''. Εν συντομία η διεθνή καριέρα αντιμετωπίστηκε απο τους σύγχρονους Έλληνες τραγουδιστές ως προέκταση της εγχώριας επιτυχίας τους και σχεδόν ποτέ ως κάτι καινούριο ή μια νέα καριέρα απο το μηδέν. Και αυτός είναι ίσως και ο λόγος που δεν είδαμε κάποιον να ξεχωρίζει εκτός Ελλάδας όλα αυτά τα χρόνια. Μαζί βέβαια με το γεγονός οτι οι μουσικές που επέλεγαν για τις διεθνείς τους απόπειρες στην συντριπτική πλειοψηφία δεν προσέφεραν τίποτα καινούριο μουσικά αλλα ''παπαγάλιζαν'' μουσικές και στυλ που ήδη υπήρχαν χρόνια σε Ευρώπη ή Αμερική.

Οι σημαντικότερες προσπάθειες μέχρι σήμερα έγιναν:

>>>απο την Άννα Βίσση το 1997 με το single στην Αυστραλία ''Forgive me this'' και 3 χρόνια μετά με την πανευρωπαική κυκλοφορία του ολοκληρωμένου αγγλόφωνου album ''Everything i am'' τo 2000. Η επιτυχία ήρθε όμως το 2005 με το digital single ''Call me'' που έφτασε ως το νο1 του Hot dance music club chart και το νο2 του Hot dance airplay chart του Αμερικάνικου Billboard την Άνοιξη του 2005. Το 2006 συμμετέχει στη Eurovision με την μπαλάντα ''Everything'' και παρά την απογοητευτική για πολλούς 9η θέση το cd single με το κομμάτι κυκλοφόρησε σε Φιλανδία και Σουηδία όπου μάλιστα έφτασε ως το νο24 του επίσημου chart πωλήσεων. Τέλος τη φετινή χρονιά, μέσα στο φθινόπωρο αναμένεται η επίσημη κυκλοφορία ως digital single και video clip ενός ντουέτου με τον θρύλο των Eurythmics Dave Stewart, με τίτλο ''Leap of faith''.

>>>από την Δέσποινα Βανδή το 2003 με το single ''Gia'' το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε Αμερική και σε χώρες της Ευρώπης φθάνοντας ως το νο1 του Αμερικάνικου Billboard chart και μπαίνοντας σε υψηλές θέσεις στα charts αρκετών άλλων χωρών κάνοντας τη Δέσποινα να ''αγγίξει''έστω και για λίγο το ''όνειρο'' μιας διεθνούς αναγνώρισης. Μια καλή πορεία την ίδια χρονιά είχε και το single της ''Opa Opa'', μια διασκευή του γνωστού 90s κομματιού του Νότη Σφακιανάκη σε σύνθεση Γιώργου Αλκαίου. Μετά την ''αποτυχία'' όμως του ''Come along now'' το 2004 εκτός συνόρων η Δέσποινα δεν ξαναπροσπαθεί για κάτι έξω πλήν του κομματιού ''I believe it/Olo lipis'' το 2006 και μιας αγγλόφωνης εκδοχής του single ''Κάλαντα'' το 2007 που δεν ακούστηκε ούτε στην Ελλάδα. Ωστόσο η επιτυχία του ''Gia'' εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να τις δίνει κάποιες ευκαιρίες για συνεργασίες εκτός συνόρων όπως με τον Γερμανό Schiller ο οποίος δύο φορές-το 2008 με το ''Destiny'' και φέτος με το ''Sunday''-της έχει δώσει την ευκαιρία να συμμετάσχει στους δίσκους του.

>>>από την Έλενα Παπαρίζου το 2005 με τη συμμετοχή της στον Ευρωπαικό διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision και την πρώτη θέση που κατέλαβε με το τραγούδι ''My number one'' των Χρήστου Δάντη και Ναταλίας Γερμανού. Το γεγονός αυτό αλλα και το ότι έκανε επιτυχία στην Σουηδία λίγα χρόνια πριν, με το συγκρότημα των Antique έκανε την Sony να την προωθήσει και παγκοσμίως το 2006 με τον ολοκληρωμένο αγγλόφωνο δίσκο ''The game of love'' που κυκλοφορεί σε Αμερική, Ευρώπη και Ιαπωνία. Την ίδια χρονιά το ''My number one'' φτάνει ως το νο8 του Hot Dance Music Club chart του Αμερικάνικου Billboard ενώ το single ''Mambo'' φτάνει ως το νο6 στα Club charts της Αγγλίας. Το album όμως δεν γνωρίζει καμία περαιτέρω επιτυχία ενώ εντύπωση προκαλεί το γεγονός οτι εκείνη τη χρονιά αντι η Έλενα να βγεί στο εξωτερικό να προωθήσει τη δουλειά της αυτή επέλεξε να τραγουδήσει στην Ιερά Οδό με τον Πασχάλη Τερζή. Όπως έχει δηλώσει η ίδια η Έλενα σκοπεύει να διορθώσει αυτό το λάθος με την προσπάθεια κυκλοφορίας ενός νέου αγλόφωνου δίσκο στο μέλλον.

>>>απο τον Σάκη Ρουβά το 2003 με την κυκλοφορία του album ''Ola kala'' στην Ευρώπη και στη συνέχεια την κυκλοφορία του single ''Dis lui''(Πες της) - ένα cover του δημοφιλούς τραγουδιού ''Feelings'' του Morris Albert - απο την Universal Γαλλίας. Αφού όμως δεν κατάφερε κάτι με αυτές τις κυκλοφορίες το 2004 συμμετέχει στον διαγωνισμό της Eurovision με το τραγούδι ''Shake it'' κατακτόντας την επιτυχημένη 3η θέση και φέρνοντας την Ελλάδα ξανά στις πρώτες θέσεις του Ευρωπαικού διαγωνισμού. Η δεύτερη προσπάθεια του στη Eurovision το 2009 δεν είχε παρόμοιο αποτελέσμα αφου η 7η θέση άφησε μέτριες εντυπώσεις και το διαγωνιζόμενο κομμάτι ''This is our night'' δεν ακολούθησε κάποια πορεία σε charts εκτος Ελλάδας. Το φθινόπωρο του 2009 αποφασίζει να κάνει μια νέα προσπάθεια εκτός συνόρων αυτή τη φορά όχι μέσω του τραγουδιου αλλα στον κινηματογρράφο ως ηθοποιός. Μετά απο κάποια χρόνια μαθημάτων υποκριτικής στο Los Angeles πρωταγωνιστεί στο θρίλερ ''Duress'' - μια παραγωγή του Πάρη Κασιδόκωστα - όπου αν και ακούει θετικά σχόλια για τον ρόλο του η ταινία δεν καταφέρνει κάποια αξιοσημείωτη επιτυχία εκτός συνόρων.

Και φθάνουμε στο σήμερα και στον εμπορικότερο τραγουδιστή αυτής της δεκαετίας στην Ελλάδα Μιχάλη Χατζηγιάννη. Αμέτρητες επιτυχίες, airplay hits, albums που γίνονται νο1 σε πωλήσεις το ένα μετά το άλλο, sold out εμφανίσεις. Τι λείπει για να συμπληρωθεί το παζλ της επιτυχίας; Μια απόπειρα για διεθνή αναγνώριση. Μόνο που ακριβώς όπως στις προηγούμενες περιπτώσεις ο καλλιτέχνης δεν προσπαθεί να αρχίσει κάτι καινούριο, αλλα να επεκτείνει την επιτυχία του απο την Ελλάδα στο εξωτερικό. Ο Μιχάλης είχε φέτος μια επιτυχημένη χρονιά με τους Onirama στο νυχτερινό κέντρο Rex και το καλοκαίρι όπως κάθε χρόνο έδωσε συναυλίες ανα την Ελλάδα. Λογικό είναι λοιπόν μετά απο μια γεμάτη επαγγελματικά χρονιά και η οποία ακολούθησε μετά απο πολλές παρόμοια γεμάτες επαγγελματικά χρονιές, να υπάρχει μια κάποια κόπωση στη φωνή και την επίδοση του. Αυτό που διαπιστώνει κανείς ακούγοντας τους τελευταίους δύο δίσκους του Μιχάλη είναι ένα εμφανές ''μπούκωμα'' στη φωνή του και δυστυχώς το ίδιο ακούς και στον αγγλόφωνο δίσκο. Και αυτό σε συνδιασμό με τα μέτρια αγγλικά του τραγουδιστή βγάζει ένα αποτέλεσμα που αδικεί τον ίδιο τον καλλιτέχνη στους Έλληνες fans του, πόσο μάλλον σε ένα διεθνές κοινό που δεν τον ξέρει και περιμένει πολύ περισσότερα απο το ξεκίνημα ενός ''νέου'' για αυτούς τραγουδιστή. Αντίθετα ο Μιχάλης τους προσφέρει την ''κόπωση'' του μετά απο μια χρονιά στο Rex. H διαφορά μάλιστα γίνεται ιδιαίτερα αισθητή στις διασκευές που περιέχει ο δίσκος απο παλιότερα ελληνικά κομμάτια του Μιχάλη όπως το ''Σ'αγαπώ/Not that you're gone'' ή το ''Αν μου τηλεφωνούσες/One in a million'' όπου οι διασκευές είναι φανερά κατώτερες και καταστρέφουν κυριολεκτικά την μαγεία του πρωτότυπου κομματιού και με τον ίδιο τον Μιχάλη να τα ερμηνεύει απλά διεκπεραιωτικά. Είναι κρίμα να σου δίνεται η ευκαιρία να προωθήσεις την - τόσο ωραία - μουσική σου εκτός συνόρων της χώρας σου και να το πραγματοποιείς με την σιγουριά της εγχώριας επιτυχίας σου. Φαίνεται είναι ''αγαπημένο λάθος'' όλων όσων προσπαθούν για διεθνή καριέρα τα τελευταία χρόνια.

Στα θετικά του αγγλόφωνου album του Μιχάλη οι ωραίες νέες μελωδίες σε αρκετά νέα κομμάτια όπως το ''Favorite Mistake'' το οποίο είναι και προσωπικό μου αγαπημένο απο τον δίσκο και είναι ίσως και το μόνο κομμάτι που βγάζει ένα διαφορετικό, πιο ''ευρωπαικό'' Μιχάλη απο αυτόν που έχουμε συνηθίσει - όπως θα έπρεπε να είναι η πλειοψηφία των τραγουδιών αυτού του δίσκου. Ίσως θα έπρεπε να το σκεφτούν για next single μετά το πρώτο επίσημο ''Everyone dance/Χέρια ψηλά''. Επόμενο αγαπημένο το ''In the middle of the night'' το οποίο είναι δυναμικό και με μελωδία που σου μένει.

Το album κυκλοφόρησε στις 13 Αυγούστου απο τη Universal Γερμανίας σε Γερμανία και Αυστρία ενώ αναμένεται σύντομα η κυκλοφορία του στην Αγγλία. Μέχρι στιγμής το πρώτο single ''Everyone dance'' έφτασε ως το νο90 του Γερμανικού itunes top 100 ενώ ο Μιχάλης έκανε κάποιες εμφανίσεις στα κρατικά κανάλια της Γερμανικής τηλεόρασης. Καλή επιτυχία στη συνέχεια να ευχηθούμε!

Ακούστε το ''Favorite mistake''!

Καλώς ήρθες Φθινόπωρο!!!

Και ενώ άλλες χρονιές με πιάνει μια μελαγχολία στο τέλος του καλοκαιριού και στις αρχές του φθινοπώρου, ένα περίεργο συναίσθημα μιζέριας και ευθύνης για αυτά που έρχονται...φέτος δεν είναι έτσι. Μην πω οτι περίμενα κι όλας να έρθει αυτή η περίοδος. Δεν ξέρω γιατί...ίσως επειδή μου αρέσει τόσο πολύ το καλοκαίρι απο μικρό παιδί, να μπούχτισα πλέον και να θέλω κάτι διαφορετικό. Λίγη βροχούλα, λίγο αεράκι, λίγο τα παιδάκια να τρέχουν το πρωί στους δρόμους για να προλάβουν το σχολικό. Ίσως απλά να μεγαλώνω... Με λίγα λόγια δεν λυπάμαι που φεύγει αυτό το καλοκαίρι-το οποίο απο πολλούς ακούω οτι δεν ήταν και το καλύτερο-αλλα καλωσορίζω το γλυκό φθινόπωρο που σημαίνει και την έναρξη μιας νέας περιόδου, μιας νέας σεζόν. Τι καινούρια άραγε μας περιμένουν φέτος;;;

Ανυπομονώ να μάθω την απάντηση...!

Review: Ελεονώρα Ζουγανέλη και Δήμος Αναστασιάδης με ''τσίτα τα γκάζια'' στο...Γκάζι!!!!

Βράδυ Δευτέρας με πολύ πολύ ζέστη και τα κανάλια να ασχολούνται όλη μέρα με το νέο τρομοκρατικό χτύπημα και την κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας αποφασίζω να κλείσω την τηλεόραση, να κλείσω και το κλιματιστικό-που το έχω καταπονήσει τελευταία το καημένο και με την ευκαιρία του ζητάω δημόσια συγνώμη-και να πάω να ακούσω καλή μουσική στο Γκάζι. Τα εισιτήρια μου τα είχε εξασφαλίσει μια καλή μου φίλη κάποιες μέρες πριν-γι'αυτό υπάρχουνε οι φίλοι-η οποία μοιράζεται κι αυτή την ίδια εκτίμηση για το πρόσωπο της Ελεονώρας Ζουγανέλη. Μαζί με την Ελεονώρα θα εμφανιζόταν και ο επίσης ταλαντούχος και ανερχόμενος Δήμος Αναστασιάδης.

Γύρω στις 9 παρά φτάσαμε στην Τεχνόπολη οπου ήδη είχε καταφθάσει αρκετός κόσμος. Αφου περιμέναμε καμια ωρίτσα ως τις 10 παρά-κλασσική καθυστέρηση ελληνικής συναυλίας-και αφού πλέον ο χώρος είχε γεμίσει εμφανίζεται πρώτος ο Δήμος Αναστασιάδης και ακολουθεί η Ελεονώρα με την οποία στο πρώτο μέρος του προγράμματος τραγουδούν απο ένα κομμάτι ο καθένας διαδοχικά-γιατι οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς συναδέλφους-και στη συνέχεια παρουσιάζει ο καθένας το δικό του πρόγραμμα για να συναντηθούν και πάλι στο φινάλε. Ο Αναστασιάδης πολύ καλός -αν και το ''κόρδωμα'' του σε ορισμένα σημεία μου θύμισε λίγο Sakis-και αρκετά δυνατός φωνητικά. Τραγούδησε απο Αλκίνοο Ιωαννίδη μέχρι την ''Πριγκιπέσσα'' του Μάλαμα αλλα και το ''Sorry seems to be the hardes word'' του Elton John!Και ναι τα είπε πολύ καλά. Φυσικά ερμήνευσε και δικές του επιτυχίες όπως το ''Εσύ'' ή τα ''3 Λάθη'' αλλα και την ανορθόδοξη και λίγο αθυρόστομη ''Κούλα'' που έγραψε μαζί με τον Σταμάτη Κραουνάκη.

Η Ελεονώρα όμως ήταν αυτή που πήρε το περισσότερο χειροκρότημα και δικαίως καθώς πρόκειται για μια καταπληκτική καλλιτέχνιδα-ο πατέρας της Γιάννης Ζουγανέλης θα πρέπει να είναι κάτι παραπάνω απο περήφανος-με εκπληκτική φωνή και μια πολύ δυνατή σκηνική παρουσία. Σε ''παίρνει'' μαζί της πάνω στη σκηνή με λίγα λόγια. Πρώτα ''χάνεται'' αυτή μέσα στα κομμάτια που ερμηνεύει και μετά ''χάνεσαι'' κι εσύ μαζί της. Τραγούδησε απο Μιχάλη Χατζηγιάννη ''Και θα χαθώ'' μέχρι ''Sweet dreams'' απο Eurythmics αλλα και ''Bad Romance'' απο Lady Gaga σε μια πιο ροκ version. Πραγματικά δεν περίμενα οτι θα άκουγα ποτέ το ''Bad romance'' απο την Ελεονώρα όμως τελικά το προσάρμοσε στα μέτρα της και το έκανε δικό της. Φυσικά είπε και τις δικές της επιτυχίες με κορύφωση το πιο καινούριο ''Αττική οδός'' το οποίο έχει ήδη αποκτήσει φανατικούς οπαδούς λόγω και του ιδιαίτερου στίχου της Σάννυς Μπαλτζή.

Εδώ όπως το ερμήνευσε τη Δευτέρα το βράδυ...

Το κοινό της συναυλίας αρχικά ήταν λίγο άνευρο αλλα σύντομα ανεβήκαμε οι περισσότεροι, ενω στο ''Έλα'' και στο ''Κόψε και μοίρασε'' της Ελεονώρας έγινε ο απόλυτος χαμός με όλο τον κόσμο που βρισκόταν στην Τεχνόπολη να τραγουδάει μαζί της. Στο τέλος της συναυλίας ο Πρόεδρος του Δ.Σ της Τεχνόπολις Φώτης Ιγνατίου μας ευχαρίστησε για την παρουσία μας εκεί, ενώ ευχαρίστησε προσωπικά τον Δήμο και την Ελεονώρα προσφέροντας τους και μια ανθοδέσμη για την συμμετοχή τους στις φετινές καλοκαιρινές εκδηλώσεις της ''Τεχνόπολις'' ενώ τους ζήτησε να πούν μερικά τραγούδια ακόμη, κάτι το οποίο και έκαναν στη συνέχεια κλείνοντας τελικά τη συναυλία λίγο πριν τις 12 τα μεσάνυχτα.

νο6...Η τούμπα της Ρούλας!!!!!!!

νο6...Έχει ήδη ξεπεράσει τα 100.000 views στο youtube το συγκεκριμμένο βιντεάκι απο τον προχθεσινό τελικό. Η φράση ''κοίτα να δείς πως σκύβει μια κυρία'', το πέσιμο που ακολούθησε και η κορύφωση με την Ρούλα να ουρλιάζει ''με έφαγες Καπετανίδη, με έφαγες!'' πραγματικά θα μείνουν στη μνήμη του τηλεοπτικού κοινού για πολύυυυυυυ καιρό. Αφου επέστρεψες δυναμικά βρε Ρουλάκι...τι τους θες τους τόσο επικίνδυνους ''ελυγμούς'' στη σκηνή;;; Όπως και να έχει αγαπάμε Ρούλα και αγαπάμε και τούμπες Ρούλας ακόμα περισότερο!

Για αυτές τις 6 στιγμές εγώ προσωπικά αλλα νομίζω και πολλοί άλλοι τηλεθεατές θα θυμόμαστε το Greek Idol.

Ραντεβού στο Greek Idol 2 για περισσότερα απρόοπτα και περισσότερο σχολιασμό!!!

νο5...Νίκος Τασιόπουλος: To αγόρι και το βίντεο...

νο5...Μπορεί να μπήκε ξαφνικά στο παιχνίδι οταν αποχώρησε οικειοθελώς ο Χρήστος Τσακίρης και να εμφανίστηκε μόνο για δύο lives αλλα ανήκει ήδη στους πιο δημοφιλείς παίκτες του Greek Idol. Ειδικά στα κορίτσια προκαλεί παροξισμό!!!!Ο 25χρονος Νίκος Τασιόπουλος χάρισε ένα ακόμη δυνατό gossip στο talent show του alpha, αφου λίγες ημέρες μετά την εμφάνιση του στη σκηνή ένα βιντεάκι του με πολύ προσωπικές του φωτογραφίες οπου έβλεπες ξεκάθαρα το μεγάλο του ''ταλέντο''-όχι στο τραγούδι-και το οποίο εκτόξευσε την δημοφιλία του στα ύψη, έγινε θέμα συζήτησης στο διαδίκτυο. Φυσικά ο Νίκος απολογήθηκε live στη σκηνή του show χαρίζοντας μας άφθονο υλικό για σχολιασμό στις παρέες. Η φράση ''ναι μαλ..κα αυτός ηταν τελικά'' ακούστηκε σε πολλά σπίτια εκείνη τη βραδιά...

νο4...''NA NA NA NA NA NA'' και ο απόλυτος χαμός ακολούθησε...

νο4...Ο διαγωνιζόμενος του talent show Χρήστος Τσακίρης αποφασίζει να δώσει μια άλλη ''διάσταση'' στην ερμηνεία του γνωστού κομματιού ''Rock you like a hurricane'' των Scorpions...σίγουρα μιλάμε για παγκόσμια πρωτοτυπία!!!Και μετά ακολούθησε το απόλυτο χάος με την κριτική επιτροπή να του τα ''χώνει'' άγρια, τον Χρήστο να το παίρνει ως γνήσιος Θεσσαλονικιός ''χαλαρά'' και να γελάει και το τηλεοπτικό κοινό απλά να τον ψηφίσει για την επόμενη φάση. Γιατί...έτσι μας αρέσει!!!!

νο3...το νάζι στο ''αέρινο'' μαλλί της Ρούλας!

νο3...Και ναι κάπου στο 5ο live η Ρούλα βρήκε τον εαυτό της και έπιασε τα χορευτικά αλα ''Μπράβο''. Το νάζι στο μαλλί της θα μείνει πραγματικά αξέχαστο...το πιο ναζιάρικο μαλλί ever στην τηλεοπτική ιστορία!

νο2...Κωστόπουλος VS Καπετανίδη: ''Τζάμια κάνεις Σαββατοκύριακο να σε πάρω σπίτι???''

νο2...Τον πηγαίνεις ή δεν τον πηγαίνεις, τον σιχαίνεσαι ή δεν τον σιχαίνεσαι, ο Πέτρος Κωστόπουλος ήταν το επίκεντρο του ενδιαφέροντος της κριτικής επιτροπής αυτού του show. Ατάκα στην ατάκα και οι καλύτερες όταν κοντραριζόταν με τον-συμπαθέστατο-Καπετανίδη.

Σφαχτείτεεεεεεεεε...για την τηλεθέαση ρε γαμώτο!!!!!

Και ναι, προσωπικά πλέον αγάπησα Κωστόπουλο....!

Greek Idol: Οι στιγμές που θα μας μείνουν αξέχαστες! νο1...η έναρξη/επανεμφάνιση Ρούλας με το ''Αlors on danse''

Μπορεί να μην είμαι fan των talent shows αλλα ναι, πρέπει να παραδεχτώ οτι αυτό το είδα αρκετά...αρχίκα λόγω της περιεργειάς μου για την επανεμφάνιση της Κορομηλά στην tv και στη συνέχεια για πολλους άλλους λόγους που έκαναν το Greek Idol, θέμα συζήτησης στις παρέες. Κόντρες, τσακωμοί, ροζ βίντεο, τούμπες στον αέρα και τόσες άλλες στιγμές που προσέφεραν γέλιο και τροφή για σχόλια.

νο1...η φοβερά δυναμική έναρξη/επανεμφάνιση Ρούλας με το ''Alors on Danse'' που έγινε το hit του φετινού καλοκαιριού!

Και απο την επόμενη μέρα όλοι να σχολιάζουμε τα ''περιττά'' κιλά της Ρούλας και οτι πρέπει να απολύσει τον στυλίστα της...κι αυτή τον απέλυσε...ευτυχώς!

Η καλύτερη εμφάνιση των φετινών MAD awards!!!!

Χτές το βράδυ προβλήθηκαν απο τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha τα MAD video music awards 2010 και κάθησα κι εγώ όπως και αρκετοί αλλοι που δεν πήγαμε στο γήπεδο Tae Kwon Do την περασμένη Δευτέρα, για να τα παρακολουθήσουμε μαγνητοσκοπημένα.

Αν και σαν διοργάνωση ηταν εκπληκτική και προσέφερε ένα τρίωρο φαντασμαγορικό show με τεράστιες οθόνες, σκηνικά και δεκάδες χορευτές, ουσιαστικά η φετινή ηταν μια απο τις πιο ''μέτριες'' χρονιές σε σχέση με τα κομμάτια που παρουσιάζονταν live, τις διασκευές και τα ''ανατρεπτικά'' ντουέτα, που φέτος διόλου ανατρεπτικά δεν ηταν.

Προσωπικά έχω την αίσθηση οτι διοργανώσεις σαν του 2004 ή του 2008 ηταν πολύ μπροστά απο την φετινή κι ας έγινε σε ένα πολύ μεγαλύτερο και με περισσοτερες δυνατότητες χώρο. Απογοητευτικές βρήκα τις εμφανίσεις των big names Μιχάλη Χατζηγιάννη και Δέσποινας Βανδή-σαν να βαριόντουσαν λίγο και απλά να διεκπεραίωναν ένα ακόμη promo για τις νέες τους δουλειές. Καμία πρωτοτυπία. Επίσης οι ταλαντούχες Μέλισσες και ο εκπληκτικός Μύρωνας Στρατής θα μπορούσαν να κάνουν πολύ περισότερα αν το ντουέτο τους δεν ήταν τόοοοοοοσο αταίριαστο. Και η εμφάνιση της Ζέτας Μακρυπούλια ακόμη μου φάνηκε αρκετά ''επιτιδευμένη'' και με την ''φωνή'' της Ζέτας άχρωμη και βαρετή. Δεν σημαίνει οτι όλοι μπορούν να τα κάνουν όλα στον βωμό της πρωτοτυπίας(της ποιάς;).

Οι εμφανίσεις που ηταν καλές ήταν του Sakis με την πολύ καλή νέα του μπαλάντα, με μια λιτή παρουσίαση-έτσι κι αλλιώς δεν χρειαζόταν να κάνει και πολλά για ένα ατμοσφαιρικό τραγούδι ο Ρουβάς, μόνο να βγάλει τον αισθησιασμό και την δυναμική του. Και αυτό έκανε. Ακόμη πολύ καλή ηταν κα η εμφάνιση της Tamta με το μοναδικό σύνολο ''γυμνή εξωγήινη νύφη'' που φορούσε και την αξιοπρεπή διασκευή στο τραγούδι ''Egoista'', μαζί με τον Ησαία Ματιάμπα.

Την παράσταση όμως έκλεψε κατ'εμέ η μοναδική Έλενα Παπαρίζου. Πολύ δυναμική έναρξη με super στυλάτη εμφάνιση και sexy attitude-παρά τα περιττά κιλά που έχει και που η ίδια αρνείται πεισματικά να χάσει-και μαγκιά της, αν και θα την ήθελα σε καλύτερη φόρμα, pop star είναι άλλωστε!Μου άρεσε επίσης που δεν επέλεξε να προμοτάρει το νέο της single απο τον τελευταίο της δίσκο-όπως έκαναν στην συντριπτική πλειοψηφία τους οι υπόλοιποι-αλλα να παρουσιάσει ένα αγγλόφωνο hidden track απο το album της που ταίριαζε περισσότερο με την περίσταση, το ''Dancing with the music''. Και η δεύτερη εμφάνιση της Έλενας με τους συνοδοιπόρους στη φετινή της περιοδεία ανα την Ελλάδα, Onirama ήταν εκπληκτική και με μια πολύ ωραία διασκευή του γνωστού hit ''Together forever'' στα ελληνικά να παρουσιάζεται επι σκηνής. Μακράν η καλύτερη διασκευή της φετινής διοργάνωσης!

Ας απολαύσουμε λοιπόν την ''εξωγήινη'' Έλενα να ανοίγει την βραδιά με το ''Dancing with the music'' και ας ελπίσουμε του χρόνου να είναι και οι εμφανίσεις της βραδιάς το ίδιο εντυπωσιακές με την παραγωγή της. Και επίσης ας επαναπροσδιορίσουν λίγο οι υπεύθυνοι των MAD awards τον όρο ''πρωτότυπη/πρωτοποριακή/ανατρεπτική'' εμφάνιση που χρησιμοποιούν κάθε χρόνο για να τα προωθήσουν.

''Dancing with Helena''...λοιπόν...!!!!!